‘லவ் சாங்ல கச்சா முச்சான்னு பாடமுடியாது’ மெல்லிசை மன்னருடன் சந்திப்பு

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் -3

நேர்காணல்; வே. மதிமாறன்

msv1.jpg

* உங்களைப் பற்றி சொல்லியாச்சி. இனி நேரடியா உங்க இசைக்கு வந்துடுறேன். ஊட்டி வரை உறவு படத்தில், ‘பூமாலையில் ஓர் மல்லிகை’ நெஞ்சிருக்கும் வரையில், ‘முத்துக்களோ கண்கள்’ இந்தப் பாடல்களின் மெட்டுக்கள் காதலை இனிமையாகச் சொன்னாலும், அதன் உள்ளே ஒரு சோக உணர்வு ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறதே? அதை நீங்கள் திட்டமிட்டு செய்தீர்களா?

notes.jpg

அதான் மெலடி. காதல்ல, லவ் சாங்ல கச்சா முச்சான்னு கூத்தடிச்சிக்கிட்டு பாடமுடியாது. அப்படி மென்மையாதான் பாட முடியும். அதுல ஒரு சோகம் இருக்கும். அதான் மெலாடியோட இனிமை. சிட்டுக்குருவி முத்தம் கொடுத்து… பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ… இந்தப் பாடல்களில் கூட அந்த உணர்வு இருக்கும். சோகத்துக்குள்ளே இனிமை இருக்கும். இனிமை உள்ளார சின்ன சோகம் இருக்கும். அதுதான் அந்தப் பாட்டின் சோக உணர்வுக்குக் காரணம்.

* ‘பாலிருக்கும்… பழமிருக்கும்… பசியிருக்காது….’ இந்தப் பாடலின் சிறப்பு, பெண் குரல் வார்த்தைகளால் பாடும். ஆண் குரல் பாடல் முழுக்க ‘ஹம்மிங்’ செய்து கொண்டே இருக்கும். இந்த வித்தியாசமான கற்பனையின் பின்னணி என்ன?

siva.jpg

அந்த ‘ஹம்மிங்’ என்னுடைய குரல்தான். புதுசா பண்ணணும்னு திட்டமிட்டு பண்ணதுதான். ஆண்-பெண் உறவுப் பற்றி, ஆண் பாடுனா பெண்ணுக்கு வெட்கம் வரும். பெண் பாடுனா ஆணுக்கு வெட்கம் வராது. அதானால ‘ஹம்மிங்’ ல பாடிடுறான்னு வச்சோம். புதுமை, புதுமை, புதுமை-பழமை மாறாதா புதுமை.

* இளம் விதவையின் சோகத்தை பாடலின் வார்த்தைகளையும் மீறி உருக்கியிருந்தீர்கள் ‘பாக்கியலட்சுமி’ படத்தில் ‘மாலை பொழுதின் மயக்கத்திலே’ என்ற பாடலில். குறிப்பாக ‘கணவன் என்றால் அவன் கனவு முடிந்ததும் பிரிந்தது ஏன் தோழி’ என்ற முடிவுன் தொடக்கத்தில், ‘ஷெனாய்’, இசைக்கருவியைப் பயன்படுத்தியிருப்பீர்கள். அதுவரை மெட்டு கலக்கமான மனநிலையை உருவாக்கி அழவைத்திடுமோ என்ற நிலையில் இருக்கும்போது, அந்த ‘ஷெனாய்’ ஒலி அழவைத்தே விடுகிறது. நிற்கதியாய் இருக்கிற பெண்ணின் சோகம், ஏக்கம், விரக்தி என்று உணர்வுகளால் தளும்பி இருக்கிறது ‘சந்திர கவுன்ஸ்’ ராகத்தில் அமைந்திருக்கிற அந்தப் பாடல்….

notes.jpg

அதான் மூடு மியூசிக். அந்த மூடை இசையமைப்பாளர் உணர்வது மாதிரி கதையை விளக்கி சொல்ற இயக்குநரோட திறமையைப் பொறுத்துதான் நல்ல பாட்டு அமையும். கதையை சரியாப் புரிஞ்சுக்கிற இசையமைப்பாளன் அந்தக் கதாபாத்திரமாவே மாறிடுவான். கண்ணுல தண்ணி வந்ததுன்னு சொன்னீங்க இல்ல, கண்ணுல தண்ணி வரணும்னுதான் அங்க ‘ஷெனா’யை வச்சது.

* ‘ஷெனாய்’ மிகச் சிறந்த இசைக்கருவி. அதில் மகிழ்ச்சி, உற்சாகம் போன்ற உணர்வுகளைக் கூட தரமுடியும். ஆனால், ‘சோகம் என்றால் ஊது ஷெனாயை’ என்பது போல் அதைத் துக்க உணர்விற்கே நீங்கள் நிறையப் பயன்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்?

                                                                                        notes.jpg

சோகம், துக்கம் என்றில்லை எல்லா உணர்வுகளுக்கும் ஷெனாயை கொண்டு வரலாம். பக்தி, மகிழ்ச்சிக்குக்கூட பயன்படுத்தலாம். ‘சரவணப் பொய்கையில் நீராடி’ என்ற பாட்டிற்கும் ‘ஷெனா’ யை பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்.

தொடரும்

‘பாலைய்யா என் முகத்த தரையில வைச்சி தேச்சாரு’

மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ். விஸ்வநாதனுடன் ஒரு சந்திப்பு

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் -2

நேர்காணல்: வே. மதிமாறன்

msv.jpg

* அப்போ உங்க நடிப்பு ஆசை அதோட நின்னுப் போச்சா? 

டி.எஸ். பாலைய்யா அண்ணனோட பழக்கம் கிடைச்சது. அவருக்கு என்னை நடிகனாக்கிப் பாக்கணும்னு ஆசை. அவருகூட சேலம் பக்கத்துல ஆத்துர்ல ராமாயணம் நாடகத்தில நடிச்சேன்.

அதுல எனக்கு, சீதை சுயவரத்திலே வில்லு ஒடிக்க வர ராஜாக்கல்ல ஒரு ராஜாவா வேசம். நான் வில்லை ஒடிக்க முடியாம கீழே போட்ட உடனேயே அந்த வில்லு பக்கத்துல இருந்த சுட்ச்சு பாக்ஸ்ல பட்டு உடைஞ்சு போச்சு.

அவ்வளவுதான் ஜனங்க எல்லாம் மேடைக்கு வந்து ‘மரியாதையா இவனுக்கு சீதையை கல்யாணம் பண்ணி வை’ன்னு தகராறு பண்றாங்க. உள்ள போக முடியாது. உள்ள போனா பாலைய்யா அண்ண(ன்) என்னை கொன்னே போட்ருவாரு. வெளியே தகறாறு. வேற வழியில்லாம உள்ள போனேன்.

அவ்வளவுதான் பாலைய்யா என்ன பின்னு, பின்னுன்னு பின்னி என் முகத்த தரையில வைச்சு தேய்ச்சாரு. ஆள விட்டா போதும்ன்னு அங்க இருந்து தப்பி சேலத்துக்கு வந்தேன்.

அப்போ எங்க தாத்தா சேலம் ஜெயிலுக்கு மாற்றலாகி வந்திருந்தாரு. அவரைப் பார்த்துட்டு, மார்டன் தியேட்டஸ்ல இருந்த கே.வி. மகாதேவன்கிட்ட கோரஸ் பாட வாய்ப்புக்கேட்டுப் போனேன்.

அவரு ‘உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கு. ஜுபிடர் பிக்சர்ஸ்லேயே போய் சேரு’ ன்னு சொல்லி ரயில் செலவுக்கு இரண்டு ரூபா பணம், புதுவேட்டி, சட்டையும் எடுத்துக் கொடுத்து அனுப்புனாரு. நேரா கோவையில் இருந்த ஜுபிடர்ல போய் சேர்ந்தேன்.

அங்க எஸ்.என். சுப்பையா நாயுடு இசையமைப்பாளரா இருந்தாரு. அவருக்கிட்டே உதவியாளரா சேர்ந்தேன். கூட ஜீ.கே. வெங்கடேஷ் எல்லாம் இருந்தாங்க. சுப்பையா நாயுடு இல்லாதப்ப ஆர்மோனியப் பெட்டி எடுத்து நான் மெட்டு போடுவேன். அத ஒரு நாள் அவரு பாத்துட்டு, ‘என்னடா பண்றே’ ன்னு? அதட்டுனார்.

balu.jpg 

அதுக்கு ஜீ.கே. வெங்கடேஷ், ‘இவ்வளவு நேரம் உங்களுக்கு வராத மெட்டை அவன் போட்டுட்டான்’ அப்படின்னாரு. அந்த மெட்டை சுப்பையா அண்ணன்கிட்ட வாசிச்சி காம்பிச்சேன்.

அவரு, ‘இதை நீ போடடதா சொல்லாத நான் போட்டதா வாத்திய கோஷ்டி கிட்ட சொல்லு’ ன்னாரு.

அந்தப் பாட்டு சூப்பர் ஹிட்டு. அதுக்கப்புறம் எனக்கு ஒவ்வொரு படத்திலேயும் இரண்டு பாட்டு, ஆனா அது அவர் பேர்ல வரும். எல்லாம் ஹிட்டு. திடீர்ன்னு சுப்பையா நாயுடு உட்பட எங்க எல்லாத்துக்கும் ஜுபிடர்ல கணக்கு முடிச்சு அனுப்பிட்டாங்க. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு தெரியல. வாழ்க்கை இருண்டு போச்சு.

ஒருநாள் சுப்பைய நாயுடு திடீர்ன்னு தெய்வம்போல வந்து, என்னை ஜுபிடர் முதலாளிகிட்ட, ‘இதுவரைக்கும் ஹிட்டான பாட்டெல்லாம் இவன் போட்ட மெடடுதான்’ ன்னு சொல்லிட்டாரு. அதுக்கு பிறகு எனக்கு நல்ல வாழ்க்கை.

1948ல சென்னைக்கு வந்து சுப்பராமன்கிட்ட சேர்ந்தேன். பிறகு இசையமைப்பாளரா உயர்ந்தேன்.


* உங்களைப் பற்றி சொல்லியாச்சி. இனி நேரடியா உங்க இசைக்கு வந்துடுறேன்.

notes.jpg

ஊட்டி வரை உறவு படத்தில், ‘பூமாலையில் ஒர் மல்லிகை’ நெஞ்சிருக்கும் வரையில் ‘முத்துக்களோ கண்கள்’ இந்தப் பாடல்களின் மெட்டுக்கள் காதலை இனிமையாகச் சொன்னாலும், அதன் உள்ளே ஒரு சோக உணர்வு ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறதே? அதை நீங்கள் திட்டமிட்டு செய்தீர்களா?

-தொடரும்

மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ். விஸ்வநாதனுடன் ஒரு சந்திப்பு

நேர்காணல்; வே. மதிமாறன்

mathi.jpg

மெல்லிசை மன்னருடன், வே. மதிமாறன்

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்

மெல்லிசை மன்னர் உங்களின் பிரச்சினைகளை பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார் என்றால் உங்களால் நம்ப முடியுமா?
உண்மை அதுதான்.

சிக்கலான நேரங்களில், உங்களின் தனிமை அவரோடு கழிந்து இருக்கும்.

‘மனசே சரியில்லை’ என்று நீங்கள் சோர்ந்த நேரங்களில், “மயக்கமா…. கலக்கமா… மனதிலே குழப்பமா…” என்று உங்களை ஆறுதல் படித்தியிருப்பார்.

“இல்லை, இந்தப் பிரச்சினைக்கு அழுதே தீரவேண்டும்” என்றால், “கண்ணிலே நீர் எதற்கு? காலம் எல்லாம் அழுவதற்கு” என்று உருக்கும் மெட்டோடு உங்களோடு சேர்ந்து அழுதிருப்பார்.

உற்சாகமான நேரங்களில், உங்களை இன்னும் கூடுதல் மகிழ்ச்சியாக்க, “மதன மாளிகையில்… மன்மத லீலைகளாம்…’ என்கிற வித்தியாசமான காம்போஸிஸனோடு இனிமையான மெட்டில் உங்களை மயக்கி இருப்பார்.

ஆம், அந்த மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ். விஸ்வநாதனோடுதான் இந்த சந்திப்பு.

யானை தன்னைவிட பலவீனமான பாகனுக்கு கட்டுப்பட்டு இருப்பதுபோல், இந்த நுட்பமான இசையமைப்பாளர் தன்னிடம் உள்ள அற்புதமான திறமையை நடிகருக்கும், கவிஞருக்கும், இயக்குநருக்குமே காணிக்கையாக்குகிறார்.

‘என் திறமையே அவர்களால் வந்ததுதான்’ என்று உறுதியாக நம்புகிறார்.

‘இசை வார்த்தைகளை விட நுட்பமானது’ என்கிற கருத்தை முற்றிலுமாக தள்ளிவிடுகிறார்.

சிறந்த கலைஞனின் மனநிலை, ‘ஒளிவு மறைவின்றி, கள்ளம் கபடமின்றி இருக்கும்’ என்பார்கள். ஆம், அதற்கு ஓர் உதாரணம் போல் இருக்கிறார் மெல்லிசை மன்னர்.

ஒரு கோடை மழைபோல் பாட்டும், பேச்சுமாக கொட்டியது அவர் பேட்டி,

* வறுமையான குடும்பத்தில் பிறந்த நீங்க, ஏகலைவன்-துரோணரை தூரமா இருந்து பார்த்து, வில்வித்தைக் கத்துகிட்டா மாதிரி, உங்க சொந்த முயற்சியிலே இசையை கத்துக்கிட்டு மிகப் பெரிய இசையமைப்பாளரா உருவானீங்க. இன்றைய உங்களின் நிறைவான வாழ்க்கையில் இருந்து, உங்களின் கடந்த கால வாழ்க்கைக்கு போயிட்டு உடனே திரும்பி வாங்களேன்…

எனக்கு அப்பா கிடையாது. அம்மாதான். கேரளாவில் கண்ணணூரில் ஜெயிலரா இருந்த என் தாத்தாதான் என்னை வளர்த்தார். எனக்கு பள்ளிக்கூடம் போறதுக்கு விரும்பம் கிடையாது.
ஏன்ன, ‘புத்தகம் பையிலே, புத்தியோ பாட்டிலே’ அப்படிங்கறா மாதிரி எனக்கு இசையிலேதான் நாட்டம்.

எங்க ஊர்ல நீலகண்ட பாகவதர்ன்னு ஒரு இசை அறிஞர், சின்ன பசங்களுக்கு பாட்டு சொல்லிக் கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தார். அத தூரமா இருந்து நான் கவனிப்பேன்.

இப்படி ஒரு வருடம் போன பிறகு என்னை கவனித்த பாகவதர், ‘கூலிக்கு மாரடிக்கிறேன். ஒரு பயலுக்கும் இசை வரல. உனக்கு காசு வாங்காம சொல்லிக் கொடுக்கிறேன்’ ன்னு, 13 வயசிலேயே என்னை அரங்கேற்றம் பண்ண வச்சார்.

பிறகு ஜெயிலரான எங்க தர்ததாவும் பாகவதரும் நண்பர்களா இருந்ததாலே ஜெயில்ல ஒரு நாடகம் போட பாகவதருக்கு வாய்ப்பு கிடைச்சது.

அந்த நாடகத்துல நான் லோகிதாசனா நடிச்சேன். நாடகம் பார்க்க வந்த உயர் அதிகாரிகள் என் நடிப்பை பாத்திட்டு என்னை நடிகனா வர உற்சாகப்படுத்தினது மட்டுமல்லாம, திருப்பூர்ல இருந்த ஜுபிடர் பிக்சர்ஸல என்னை சேர்த்து விட்டாங்க.

ஜுபிடர் பிக்ஸர்ல அப்போ கண்ணமாவை வைச்சு ‘கண்ணகி’ படம் எடுத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. அதலு எனக்கு பால கோவலன் வேசம்.
எனக்கு ஜோடியா நடிச்ச பொண்ணு என்னை விட பெரிய பொண்ணா இருந்தது. அவள படத்துல இருந்து தூக்காம, என்ன தூக்கிட்டாங்க. அதனால அதே கம்பனியிலே ஆபிஸ்பாயா ஆனேன்.

அங்கே எஸ்.வி. வெங்கட்ராமன், டி.ஆர். பாப்பா போன்ற இசையமைப்பாளரெல்லாம் என்னோட இசை அறிவைப் பார்த்துட்டு  என்னை அவுங்க கூட சேர்த்துக்கிட்டாங்க.

* அப்போ உங்க நடிப்பு ஆசை அதோட நின்னுப் போச்சா?

-தொடரும்

பாரதியின் திராவிட மறைப்பு

‘பாரதி’ ய ஜனதா பார்ட்டி’ – 10

இரண்டாவது அத்தியாயம்

bharathi4.jpg

திக்க வெறி கொண்ட முகலாயர்களும், ஏகாதிபத்திய வெறியர்களான வெள்ளையர்களும் – பல்லாயிரம் மைல் கடந்து வந்து இந்த மிதவாத, தீவிரவாத சுதந்திரப் போராட்ட கோஷ்டிகளைவிடவும் அதிகமாக ரத்தம் சிந்தி – இந்த ‘போங்கு’ மன்னர்களிடம் சண்டையிட்டுத் தியாகம் செய்து – பாடுபட்டு உருவாக்கிய இந்த நாட்டை, கவிராஜன் பாரதி கொஞ்சமும் கூசாமல்,

பாரதம் என்கிறார்

ஆரிய பூமி என்கிறார்

ஆரியர் என்கிறார்

‘இந்தியா’ என்பது கூட ‘இந்து’ என்பதின் திரிபு என்பதில் பெருமை கொள்கிறார்.
சற்றே கீழ் இறங்கி வந்து,

தமிழ் நாடு என்கிறார்,

தமிழர் என்கிறார்.

ஆனால் நிரம்ப ஞாபகத்தோடு திராவிடம் என்பதையே மறந்து போகிறார்.

ஏன்?

ஆரியம்-ஆரியர்-தமிழ் நாடு-தமிழர்-இந்தியா-இந்தியர் இப்படி- எப்படி மாற்றிச் சொன்னாலும் அதனுள் பார்ப்பனரும் அடங்குவர்.

திராவிடம் – திராவிடர் என்று சொன்னால் – அதில் பார்ப்பனர்களை எப்படிச் சேர்ப்பது?

இந்தக் கேள்வி சுப்பிரமணிய பாரதியை புரட்டி எடுத்திருக்கிறது.
அதன் பொருட்டே ‘ஆரிய நாடு – ஆரிய பூமி’ என்று அழுத்தந்திருத்தமாக சாட்சிகளோடு பொய் சொல்கிறார்.
         

                    ***

‘தருமத்தின் வாழ்வதனைச் சூது கவ்வும்
தருமம் மறுபடி வெல்லும்’

-என்று சூதில் மன்னனான கண்ணன், கீதையில் சொன்னதாக சொல்லப்பட்டதை, சூதாட்ட சகோதரரான அர்ஜுனன் மேற்கோளாகச் சொல்வது போல், ‘பாஞ்சாலி சபதத்தில்’ சொல்கிறார்.
அதையே நாம் பாரதியின் சிந்தனைகளுக்கும் சொல்லி வைப்போம்,

‘தருமத்தின் வாழ்வதனைச் சூது கவ்வும்
தருமம் மறுபடி வெல்லும்’

-தொடரும்

இதன் முந்தையப் பகுதிகளைப் படிக்க

இங்கே சொடுக்கவும்

book21.jpg

 பாரதி` ய ஜனதா பார்ட்டி

பாரதியின் நாலுவர்ண தேச பக்தி

     

‘பாரதி’ ய ஜனதா பார்ட்டி’ – 9

இரண்டாவது அத்தியாயம்

barathi001.jpg

 வேதத்தில் ஜாதிய வேறுபாடு கிடையாது,

‘வேதங்கள் சொன்னபடிக்கு மனிதரை
மேன்மையுறச் செய்தல் வேண்டுமென்றே’

என்றெல்லாம் ஜாதிய எதிர்ப்பாளர் மாதரி, கவிதையளக்கிற சுப்பிரமணிய பாரதி – மனுஸ்மிருதியையோ, நாலு வர்ணத்தையோ-தன் நெருப்புக் கவிதைகளால் ‘தீமூட்ட’ மறுக்கிறார்.
இன்னும் சொல்லப்போனால் நாலு வர்ணத்துக்கு நல்வாழ்த்து ஒன்று பாடியிருக்கிறார்,

‘வேத மறிந்தவன் பார்ப்பான் – பல
  வித்தை தெரிந்தவன் பார்ப்பான்

நீதி நிலை தவறாமல் – தண்ட
 நேமங்கள் செய்பவன் நாய்க்கன்

பண்டங்கள் விற்பவன் செட்டி – பிறர்
  பட்டினி தீர்ப்பவன் செட்டி.

…………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………

நாலு வகுப்பும் இங் கொன்றே – இந்த
 நான்கினில் ஒன்று குறைந்தால்

வேலை தவறிச் சிதைந்தே – செத்து
 வீழ்ந்திடும் மானிடச் சாதி’

-என்று ராஜகோபால ஆச்சாரியருக்கே குலக்கல்வி திட்டத்தை வகுத்துக் கொடுத்திருக்கிறார், இந்த ராஜகுரு.

“அந்தப் பாடலில், பாரதி தனக்கே உரிய முறையில் – ஜாதி ஒற்றுமையை வலியுறுத்துகிறார். ஜாதியக் கல்வியை ஆதரிக்கவில்லை”
-என்று அவரின் பாடலுக்கு ஒட்டுப் போட முயற்சிப்பவர்களை, உருட்டுக் கட்டை எடுத்துக் கொண்டு ஓட, ஒட விரட்டுகிறார்-தன் கட்டுரையில்.

‘அந்நிய-வஸ்து – வர்ஜனம், ஜாதீயக் கல்வி, பஞ்சாய்த்து, சரீரப் பயிற்சி – இந்த நான்குமே சுதேசியம் என்ற புண்ணிய பலத்தைத் தாங்குகின்ற நான்கு தூண்களாகும். இவற்றை ஆதரிப்பது நமது கடமை. இதில் சட்டத்திற்கு எவ்விதமான விரோதமும் கிடையாது. இவற்றை ஆதிக்காமலிருப்பவர்கள் தேசத் துரோகிகள் ஆவார்கள்.’

-என்று தன் நாலுவர்ண தேச பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறார்.

-தொடரும்

இதன் முந்தையப் பகுதிகளைப் படிக்க

இங்கே சொடுக்கவும்

book21.jpg

 பாரதி` ய ஜனதா பார்ட்டி

`தலித்துகள்’ என்று சொல்வது தவறு

dalit.jpg
தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை ‘தலித்’ என்று சொல்வது தவறா?

தந்தை பெரியாரும், டாக்டர் அம்பேத்கரும் தலித்என்ற சொல்லை பயன்படுத்தவில்லை.

பெரியார், ‘தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், ஆதி திராவிடர்கள்என்ற சொற்களையே பயன்படுதினார்.

 தலித்என்பது தன்னுடைய தாய்மொழி சொல்லாக இருந்தும், டாக்டர். அம்பேத்கர் அதை பயன்படுத்தவில்லை. ஷெடியூல்ட் காஸ்ட், தீண்டப்படாத மக்கள்என்ற சொற்களையே பயன்படுத்தினார்.

தலித்என்ற அந்த மராட்டிய சொல்லுக்கு நொறுக்கப்பட்டவர்கள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள்என்ற அர்த்தம் சொல்லுகிறார்கள்.

ஒரு வேளை தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை மட்டும் குறிக்கிற தனி சொல்லை மட்டும்தான் பயன்படுத்துவது, வேறு சொற்களை பயன்படுத்தினால் அதில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் அல்லாத பிறர் ஊடுறுவ வாய்ப்பு ஏற்படும். அது இடஒதுக்கீடு விஷயத்தில சட்ட சிக்கலை ஏற்படுத்தும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களோடு, தீண்டாமைக்கு உள்ளாகாத மற்றவர்களும் ஒதுக்கிட்டில் உரிமைகேட்க வாய்ப்பிருக்கும் என்பதால் பிற சொற்களை பயன்படுத்துவதை டாக்டர். அம்பேத்கர் தவிர்த்திருக்கலாம்.

ஆனால் தலித்என்ற சொல் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை குறிக்கிற பொதுச் சொல்லாக இன்று அறியப்பட்டிருக்கிறது. தலித்என்று சொல்வது தவறில்லை. தலித்துகள்என்று சொல்வதுதான் தவறு. அது ஆடுகள், மாடுகள் போன்று அஃறிணை போல் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதனால் தலித் மக்கள்என்று சொல்வதே, மரியாதைக்குரியதாக இருக்கும்.

வே. மதிமாறன் பதில்கள் புத்தகத்தில்

பொங்கல் தமிழர் திருநாளா? அப்படியா? பரவாயில்லையே!

mattu-vandi.jpg     

 

யிரம்தான் பொங்கலை தமிழர் திருநாள் என்று உரக்கக் கூவி பார்த்தாலும், தீபாவளிக்கு இருக்கிற மவுசு பொங்கலுக்கு இல்லைதான்.

என்ன காரணம்?

முதலாளித்துவமும் பார்ப்பனியமும்தான் காரணம்.

உங்களுக்கு வேற வேலை இல்லையா? எதற்கெடுத்தாலும் பார்ப்பனியம்… முதலாளி…இப்படியே சொல்லிக்கிட்டு இருங்க. சரி எப்படி காரணம்?

தீபாவளி கொண்டாடப்படுதற்கு காரணமாக சொல்லப்படுகிற கதைகளில் பல முரண்பாடுகள் இருந்தாலும், அதன் உள்ளடக்கம் முழுக்க முழுக்க பார்ப்பன நலன் அல்லது அதன் உயர்வு சார்ந்ததாக இருக்கிறது.
பார்ப்பனரல்லாதவர்கள் தீபாவளியை தங்கள் பண்டிகையாக விரும்பி விசேஷமாக  கொண்டாடுவதற்கு, மத ரீதியாக பல கவர்ச்சிகரமான மத்தாப்புகள் கொளுத்திப் போடப்படுகின்றன.

சரி. இதுல முதலாளித்துவம் எங்கிருந்து வந்துச்சு?

பார்ப்பனியம் முதலாளித்துவத்தோடு கைகோர்த்து, அதிகார மட்டத்தில் இருப்பதால்தான், தொழிலாளர்களுக்கு ‘போனஸ்’ பொங்கலுக்கு தரமால், தீபாவளிக்கு தரப்படுகிறது. தீபாவளி விசேஷமாக கொண்டாப்படுவதின் 100 சதவீத காரணம் இதுதான்.
தீபாவளிக்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே முதலாளிகளும், வர்த்தக நிறுவனங்களும் தொழிலாளர்களின் ‘போனசை’ குறிவைத்து தங்களின் விளம்பரங்களின் மூலம் ‘தீபாவளி கொண்டாட்டத்திற்கு’ மக்களை தயார் செய்கிறார்கள். தனது தள்ளுபடி மோசடியையும் ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள்.

சரி. அதுக்கு என்ன செய்யிறது?

தீபாவளிக்கு இருக்கிற மவுசை குறைத்து அதை பொங்கலுக்கு கூட்ட வேண்டும் என்றால், தீபாவளிக்கு தருகிற ‘போனசை’ நிறுத்தி, அதை பொங்கலுக்கு  மாற்றவேண்டும்.

மாற்றினால்?

“விழாக்கள், பண்டிகைகள் எல்லாம் முதலாளிகளின் வேட்டை நாய்கள்” என்றார் காரல் மார்க்ஸ். அந்த வேட்டை நாய்கள் எல்லாம் பச்சை தமிழனாக மாறி பொங்கலுக்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பிருந்தே ‘தமிழர் திருநாளை கொண்டாட எங்களிடம் வாருங்கள்’ என்று பொங்க ஆரம்பித்துவிடும்.

அப்புறம் என்ன ஆகும்?

வழக்கம் போல தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை தள்ளிவைச்சிட்டு, ‘தமிழர் திருநாள்’ விசேஷமாக கொண்டாடப்படும்.

என்னங்க இது புது கதையா இருக்கு? தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை யாருங்க தள்ளிவைச்சா? எதையாவது சொல்லி குழப்பத்தை உண்டு பண்ணிக்கிட்டே இருங்க.

jalli.jpg

 

நீங்க என்ன சந்திர மண்டலத்துல இருந்து வந்திருக்கீங்களா? தமிழர்களின் ‘வீர விளையாட்டு’ என்று சொல்லப்படுகிற, ஜல்லிகட்டில் – மாட்டை அடக்குற போட்டியில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை அனுமதிப்பதில்லை, என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா?

‘மாட்டுபொங்கல்’ என்று ஒரு நாளை தீர்மானிச்சு, அந்த நாளில் தனக்கு உழைத்தவர்கள் என்கிற அடிப்படையில் மாட்டையும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களையும் ஒரே நிலையில் வைத்து ‘மரியாதை’ செய்கிற பழக்கம் என்ன ஜப்பான்காரன் பழக்கமா?

பார்பபனர்களை திட்டுன சந்தோஷபடுறீங்க. உங்க கதையை எடுத்து உட்டா உடனே, நீங்களும் பாப்பனரா மாறிடிறீங்க? என்னங்க நியாயம் இது?

                                                                                      -வே. மதிமாறன்

சென்னை லயோலா கல்லூரி, மாணவர் பேரவையால் நடத்தப்படும் ‘விழி’ என்ற மாத இதழுக்காக எழுதியது.

மிருகாபிமானம்

cow2.jpg 

மனிதர்களே!
மாடுகளைக் கொன்று
உங்கள்
வயிற்றில் புதைக்காதிர்கள்

உங்களைவிட
பசுமாடு என்பது
பலமடங்கு உயர்ந்தது.

நீங்கள் தொட்டால் தீட்டு
உங்களைத்
தொட்டாலும் தீட்டு

பசுவின் பீ நறுமணம்
அதன் மூத்திரம் மங்களம்

மனிதர்களே
(தாழ்த்தப்பட்டவர்களே)
தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு
உதாரணம் போல்
இந்தியா முழுக்க
பரவலாக பல ஊர்களில்
உங்கள் உடமைகளை
கொளுத்தியிருக்கிறோம்.
உயிர்களைக் குடித்திருக்கிறோம்

உண்மையைச் சொல்லுங்கள்
உங்கள் மாடுகளை
நாங்கள் மாய்த்திருக்கிறோமா?

மனிதர்களே
(இஸ்லாமியர்களே)
பிரிவினையின் போதும் சரி
குஜராத்திலும் சரி
கற்பினியின் வயிறு கிழித்து
உங்கள் குழந்தையின்
உயிர் கிழித்தோம்

நெஞ்சில்
கை வைத்து சொல்லுங்கள்
உங்கள் கன்றுக்குட்டிகளை
நாங்கள் காயப்படுத்தினோமா?

மனிதர்களே
(பிற்படுத்தப்பட்டவர்களே)
மனிதர்களே
(பிற ஜாதிக்காரர்களே)
மனிதர்களைக் கொன்றாவது
மாடுகளைக் காப்பற்றுங்கள்.
                                                          -வே.மதிமாறன்
2002 தலித் முரசு

தன்னைத்தானே சுரண்டிக் கொள்ளும் நடுத்தர வர்க்கம்

family.jpg 

நீண்ட நாட்களாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தான் அவன். பல டாக்டர்களைப் பார்த்தாகி விட்டது. குணமாகவில்லை.
குடும்ப நண்பர் ஒருவர் வந்து சொன்னார்;
‘‘இந்த நோய்க்கு இந்த டாகடர் சிறப்பாக சிகிச்சை அளிப்பார். இவரைப் போய் பாருங்கள். நிச்சயம் நோய் குணமாகும்” என்றார்.

அவனை அழைத்துக் கொண்டு அந்த டாக்டரிடம் நம்பிக்கையோடு போனது குடும்பம். அவனைப் பரிசோதித்த பின் டாக்டர் சொன்னார்,
‘‘அறுவை சிகிச்சை செய்தால், நோய் குணமாக 90 சதவீதம் வாய்ப்பிருக்கிறது. 10 சதவீதம் குணமாகாமல் போகவும் வாய்ப்பிருக்கு ஆனா ஒரே வழி அறுவை சிகிச்சைதான். அதைக் கண்டிப்பாகவும், அவசரமாகவும் செய்தே ஆக வேண்டும்’’ என்றார்.

‘‘அதுக்கு எவ்வளவு செலவாகும் டாக்டர்?’’ வார்த்தைகள் நடுங்கக் கேட்டார். அவனின் தந்தை.

‘‘மூன்று லட்சம்தான்’’ ஒரு வியாபாரியைப் போல் சாதாரணமாகச் சொன்னார் டாக்டர்.

ஒட்டு மொத்த குடும்பமும் இடிந்து போனது.
‘அவனுக்கு வந்திருக்கும் நோய் உயிர் குடிக்கும் நோய்’ என்று தெரிந்த போது, அதிர்ந்ததைவிடவும் அதிகமாகவே அதிர்ச்சிக்குள்ளாகியிருந்தது அந்தக் குடும்பம். வீடு திரும்பிய பின் அவன் சிகிச்சை குறித்த கலந்துரையாடலில் அவனைத் தவிர்த்து அப்பா, அம்மா,  தங்கை மூவரும் இறங்கினர்.

‘‘என்னடி இது? மூணு லட்சம் ஆகுங்குகிறானடி டாக்டர்? என்ன பண்றது?’’ கேள்வியை அவன் தாயை நோக்கி வீசினார் தந்தை.
‘‘என்ன பண்றது? நம்மகிட்ட அவ்வளவு பணம் ஏது? இருக்கிற நகையை வித்துப் பணமாக்கினாலும் அவ்வளவு தேறாதே’’ அழுது கொண்டே தாயும் ஒரு எதிர்கேள்வியை வீசினார்.

‘‘நகையை வித்து வாற்ரபணம், பேங்குல இருக்கிற பணம், கொஞ்சம் கடன்னு வாங்கி, மூணு லட்சத்தைப் பொரட்டிடலாம். ஒரு வேளை குணமாகாமப் போச்சுன்னா, என்னடி பண்றது? அந்தப் பணம் எல்லாம் போன பிறகு இவ கல்யாணத்தை எப்படி நடத்துறது?’

தந்தையின் இந்தக் கேள்விக்கு, தாயிடம் இருந்த பதில் இல்லை. ‘ஓ’ என்ற அழுகை சத்தமே கேட்டது. தங்கை அமைதியாக அழுதாள்.
கடைசியாக, கடவுள் மீது பாரத்தைப் போட்டுவிட்டு ‘சிகிச்சை அளிப்பதல்லை’ என்று முடிவுக்கு வந்தது அந்தக் குடும்பம்.

ஆம், அவர்கள் ஆசையாய் வளர்த்த அன்பு மகனின் – மரணத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தார்கள்.

மிகவும் இக்கட்டான சூழ்நிலையில் நடுத்தரவர்க்கம் இப்படித்தான், முக்கியமற்ற விஷயத்திற்காக முக்கியமான விஷயத்தைக் கைவிட்டுவிடும்.

திருமணம் முக்கியமற்ற விஷயமா? திருமணம் முக்கியமற்ற விஷயமல்ல.
திருமணத்திற்கான செலவுதான், முக்கியமற்ற விஷயம். நடுத்தர வர்க்கத்தின் மிகப் பெரிய பிரச்சினையே தண்ட செலவுகளை உள்ளடக்கிய திருமண முறையும், வரதட்சணையும் தான்.
இரண்டு நாட்கள் நடக்கும் திருமணத்தில் இவர்கள் கட்டிக் காப்பாற்ற நினைப்பது வெட்டி கவுரவத்தையே.

எந்த கவுரவத்தைக் காப்பாற்ற கடன் வாங்கித் திருமணத்தை நடத்தி முடிக்கிறார்களோ, பின்னால் அந்தத் திருமணக் கடனே , அவர்களின் கவுரவத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கி, அவமானப்படுத்தி, கைகொட்டி சிரிக்கும்.

ஆணாதிக்கம் – வரதட்சணை என்கிற இந்த முரட்டுப் பந்தை எவ்வளவு பலம் கொண்டு பெண்கள் மீது வீசியடித்ததோ, வீசிய அதே வேகத்தில் திரும்ப ஆண்களையும் அது வீழ்த்திவிடுகிறது.

ஆம், நம் சமூக அமைப்பில் நான்கு பெண்களைப் பெற்ற நடுத்தர வர்கத் தகப்பன் முகத்தில் சிரிப்பைப் பார்க்கமுடியுமா?
இரண்டு தங்கைகளின், அண்ணனிடம் இளமைக்குரிய குறும்புகளைப் பார்க்கமுடியுமா?
இந்த வரதட்சணையும் அதிகமாக ஆட்டம் காட்டுவது நடுத்தர  வர்கத்திற்கேதான்.

எல்லா வகையிலும் தன் பெண்ணைவிட அதிகத் தகுதிகள் கொண்ட ஆணை வலைவீசித் தேடுவதே இவர்களின் வழக்கம். பெண்களுக்கும் அப்படித்தான்.

தன்னைவிட அறிவாளியாக, அதிகம் படித்தவனாக, அதிகம் சம்பாதிப்பவனாக, தன்னைவிட உயரமானவனாக உள்ள ஒருவனே தனக்குக் கணவனாக வரவேண்டும் என்கிற அடிமைப்புத்தியின் அடிப்படையிலேயே கனவு காண்பவள்.
அந்தக் கனவு வசப்படுவதற்காக தன் கல்யாண காலத்தை எவ்வளவு காலத்துக்கு வேண்டுமானாலும் நீடித்துக்கொள்வார்கள்.

இந்த மனோபாவம் கொண்டதினாலேயே நடுத்தர வர்க்கத்துப் பெண், எந்த அளவிற்கு அதிகம் படிக்கிறகளோ, அதைவிட அதிகம் படித்த ஆணை நிறைய விலை கொடுத்து வாங்கவேண்டிய கால் விலங்கை அவளே பூட்டிக் கொள்கிறாள்.

தன் சம்பாத்தியம் என்ன? தன் தேவை என்ன? தன்னிடம் உள்ள பொருள் தனக்குப் போதுமானதா? என்கிற எண்ணத்தை விடவும், அடுத்தவரோடு ஒப்பிட்டு ஒப்பிட்டு ஓய்ந்து போகிற வர்க்கம் இந்த நடுத்தர வர்க்கம்.

இந்த ஒப்பீட்டில் அம்மா, அப்பா, மகன், மகள், தம்பி, அக்கா, அண்ணன், தங்கை, மனைவி, கணவன் என்று எந்த உறவுகளையும் இது விட்டு வைக்காது.

‘‘தங்கச்சி கல்யாணத்திற்கு மட்டும் எவ்வளவு நகை போட்டீங்க. கச்சேரி எல்லாம் வைச்சிங்க. என்னுடைய கல்யாணத்தை மட்டும் ஏம்மா பிச்சைக்காரி கல்யாணம் மாதிரி பண்ணிங்க’’ என்று கேள்வி கேட்கும்.
தன் நலனே பிரதானம் என்று வாழ்கிற வர்க்கம் இது.

இந்த உலகின் பெரிய பிரச்சனையே, ‘தன் வீட்டில் இன்னும் ஃபிரிட்ஜ் இல்லை. ஃபிரிட்ஜ் இருந்தால் வாஷிங் மிஷின் இல்லை. தனக்கு மோட்டார் சைக்கிள் இல்லை’  என்று இப்படி ஏதாவது ஒன்று ‘இல்லை’ என்பதே மாபெறும் கவலையாக உள்ள சமூகம்.

இப்படி அர்த்தமற்ற விஷயத்திற்காக உயிரே போவதுபோல் கவலைப்படுவதும், சின்னச் சின்ன விஷயத்திற்காக சண்டையிட்டுக் கொள்வதும், நடுத்திர வர்கத்தின் மிகப் பெரிய துயரம்.

மனித வாழ்வின் துயரம் என்ன என்பதை சரியாகப் புரிந்துக் கொள்ளாத வர்க்கம்.

உண்மையில் துயரம் என்றால் என்ன? இதோ இந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கையே சாட்சி.

women-workers.jpg
ஊருக்கெல்லாம் வீடு கட்டி கொடுத்து விட்டு, வீதியில் வாழ்கிற மக்கள் இருக்கிறார்கள். அந்த மக்களில் ஒரு பெண். அவள் நிறைமாத கர்ப்பினி. நிறைமாத கர்ப்பத்தோடே கல் உடைத்தல், மண் சுமத்தல் என்று கடுமையான உடல் உழைப்பில் இருந்த பெண் அவள்.

கணவன், வேறு ஊரில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அன்றும் அவள் வழக்கம் போல் வேலைக்கு சென்று தன் இருப்பிடமான சாலைக்குத் திரும்பியிருந்தாள்.

இரவு நடுநிசியில் பிரசவவலி. யார் உதவியும் இன்றி ஒரு அனாதையைப்போல் பிரசவமான அவளுக்கு,
‘நீ அனாதை இல்லையம்மா, உன் உயிரின் உறவு நான் இருக்கிறேன் ’ என்று தன் அழுகையால் பதில் சொல்வது போல் குழந்தை பிறந்தது. மயக்கமானாள் அந்தத் தாய்.

நேரம் கழிந்தது. மயக்கம் தெளிந்து ஆசையோடு தன் குழந்தையை பார்க்கிறாள். குழந்தையின் தலையை நாய் கடித்துப் போட்டிருந்தது. பிரசவ வலியால் அவள் இட்ட கூக்குரலை விடவும், பல மடங்கு அதிகமாகக் கதறினாள்.

ஆனால், அவள் கதறலைக் கேட்பதற்குக் காதுகள் இல்லை. அந்தத் தாயின் கண்ணீரைத் துடைக்க மனிதரும் இல்லை. கடவுளும் இல்லை. ஆம், அந்த இரவு விடிந்தது. அவளுக்கு மட்டும் இருண்டது.

இந்த சோகத்தால் மனம் உடைந்து அவள் தன் வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்ளவில்லை. அதிலிருந்து மெல்ல, மெல்ல மீண்டாள். பழையபடி தன் வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.

வெளியூர் சென்று இருந்த கணவனும் வந்து சேர்ந்தான். அவள் வாழ்க்கை நம்பிக்கையோடு நகர்ந்தது. விசேஷம் என்னவென்றால்,
அவள் மீண்டும் கருவுற்றிருக்கிறாள்.

வருமை தருகிற துயரங்களோடு அவள் வாழ்க்கை நகர்ந்தாலும், நம்பிக்கையோடு இருக்கிறாள். அதனால் தன் வாழ்க்கையை அதிகம் நேசிக்கிறாள்.

ஆம், இன்பமானாலும் துன்பமானாலும் மனித வாழ்க்கை ரசனைக்குரியதல்லவா? சாகும்வரை சலிப்போடு வாழ்வது சரியா?     

 -வே. மதிமாறன்.

‘தினகரன் வசந்தம்’ இதழில் 2002 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த கட்டுரை