‘உடுமைலை நாராயணக்கவி, என்னை ஓங்கி அறைஞ்சார்’ மெல்லிசை மன்னருடன் சந்திப்பு

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் -5

நேர்காணல்; வே. மதிமாறன்

msvv.jpg

* கண்டசாலாவின் குரல் தனித்த ஆளுமை மிக்கது. அவரின் குரலுக்கு மயங்கிய ஆந்திரமக்கள் ‘தன் உடமைகளைக் கூட அவருக்கு எழுதி வைக்கிற அளவுக்கு இருந்தார்கள்’ என்று சொல்வார்கள். ஆனால் நீங்கள் அவரைச் சுத்தமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லையே?

இசையமைப்பாளர் சுப்பராமன் இசைக்குழுவில் உதவியாளரா இருந்தப்ப, தேவதாஸ் படத்துல வர ‘உலகே மாயம், வாழ்வே மாயம்’ பாடலை நான்தான் போட்டேன். அந்தப் பாட்டை கண்டசாலா, ‘உல்கே மாயம், வால்வே மாயம்’ ன்னுதான் பாடியிருப்பாரு.

நானும் அவரோட எவ்வளவோ போராடி பார்த்தேன்.  என்னால முடியில.

அவரு தப்பாப் பாடுனதுக்கு என்னை ஓங்கி அறைஞ்சாரு, அந்தப் பாட்டை எழுதுன உடுமைலை நாராயணக்கவி.

“என்னடா பாடுறாரு அந்த ஆளு” ன்னு கேட்டு அடிச்சாரு.
“அவருக்கு அப்படிதாங்க வருது” ன்னு சொன்னேன்.
“எவனுக்கு ஒழுங்கா வார்த்தை வருதோ அவனை பாடவைக்க வேண்டியதுதானேடா” ன்னு திரும்பவும் அடிச்சாரு. அப்போ நான் சின்ன பையன்.

தெலுங்கு மக்கள், மலையாள மக்கள், இந்திகாரங்க அவுங்க மொழியை தப்பா பாடுனா சும்மா விடமாட்டாங்க. நம்ம ஊர்ல, ‘பிரியமான பெண்ணைக் காதலிக்கிறேன்’னு பாடறதுக்கு ‘பெரியம்மா பெண்ணைக் காதலிக்கிறே’ ன்னு பாடிட்டுப் போயிடுறாங்க.

* நீங்கள் லயித்து உருவாக்கிய மெட்டு, தள்ளுபடி செய்யப்பட்டு பிறகு வேறு படத்துக்கு பயன்படுத்திப் பிரபலமாகி இருக்கிறதா?

msv.gif

நான் டியூன் போடும்போது, என் கூட என் உதவியாளர்கள், சங்கர்-கணேஷ், கோவர்த்தனம் எல்லாம் இருப்பாங்க.

அப்படித்தான் ‘உயர்ந்த மனிதன்’ படத்துக்கு போட்ட ஒரு டியூனை பயன்படுத்தாம, அதை ‘சிவகாமியின் செல்வன்’ படத்துக்கு பயன்படுத்த முடிவு பண்ணி பாட்டெல்லாம் எழுதி ரெக்காடிங்குக்கு தயாரானபோது, அந்த படத்தோட வசனகர்த்தாவான ஏ.எல். நாராயணன் முன்னாலேயே ரெக்காடிங் தியேட்டருக்கு போயிட்டாரு.

போனவரு அங்கிருந்து எனக்கொரு போன் பண்ணாரு, “விசு, நீங்க போட்ட அந்த டியூனை இங்க சங்கர்-கணேஷ் ரெக்கார்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க” ன்னு ரொம்ப பதட்டமா பேசுனாரு.

நான், “சரி அத அப்படியே விட்டுறுங்க” ன்னு சொல்லிட்டு, அந்த டியூனை மாத்தி ‘சிவகாமியின் செல்வன்’ படத்துக்கு வேற போட்டேன்.

உயர்ந்த மனிதன் படத்துல என்னோட உதவியாளரா வேலைபார்த்த சங்கர்-கணேஷ் பயன்படுத்திக் கிட்ட என்னோட டியூன் இதுதான்,

‘இனியவளே… என்று பாடிவந்தேன்…’
*எம்.ஜி.ஆர். உடனான உங்கள் இசை அனுபவம்?

notes1.jpg

அத கேட்டா உங்களுக்கு பைத்தியம் பிடிச்சுடும்.

“விசு, இந்த டியூன் ரொம்ப நல்லா இருக்கு. ரெக்காட் பண்ணிடு” ன்னு சொல்வார்.

ரெக்காட் பண்ணிட்டு வந்தா, “அந்தப் பாட்டை அப்படியே மாத்திட்டு, வேற டியூன் பேடு” ன்னு சொல்லுவாரு.

நேற்று இன்று நாளை படத்துக்காக ஒரு பாட்டுக்கு 100 டியூன் போட வச்சாரு. அப்போ அது வேதனையா இருந்தது. இப்போ அது சாதனையா இருக்கு. அவருக்கு நல்ல இசை ரசனை உண்டு.

-தொடரும்

‘பாட்டுக்குள்ளே மெட்டு இருக்கு, மெட்டுக்குள்ளே பாட்டிருக்கு’ மெல்லிசை மன்னருடன் சந்திப்பு

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் -4

நேர்காணல்; வே. மதிமாறன்

msv3.jpg

* எளிமையான மெட்டு. அதிகமான வாத்தியக்கருவிகள் இல்லாமல் உருவான ‘சக்கபோடு போடு ராஜா… உ(ன்) காட்டுல மழை பெய்யுது…’ இந்தப் பாட்டுக்கு இணையாக அதனோடே, எகத்தாளமானப் பேச்சு ( ஆமா, மழைபெய்யுது…நீ வந்து கொடை புடி… ஏன்டாங்…) என்று வித்தியாசமா அமைஞ்சிருந்தது…

ஆமாம், வித்தியாசமாக செய்யணும்னுதான் அதை செஞ்சோம். டைரக்டர் ஏ.சி. திருலோகச்சந்தர் ரொம்ப பிரமாதமா கதையை விளக்கிச் சொன்னார்.

மனசாட்சியைப் பார்த்து பாடற மாதிரியான சூழல். அத நாங்க ஒரு டீமா பேசி உருவாக்கினோம்.

அந்தப் பாட்டு சூப்பர் ஹிட்டாச்சி. ஏ.வி.எம்.மின் பாரதவிலாஸ் படத்தில் வர பாட்டு.

* இதைக் கண்டிப்பா உங்ககிட்ட கேட்டே ஆகணும். கவிஞர்கள் உங்க முதுகுல சவாரி செஞ்சி, உங்களைவிட அதிகமான புகழ் சேர்த்துகிட்டாங்களோன்னு தோணுது. கண்ணதாசனையும் சேர்த்தேச் சொல்றேன்….

இல்லை, தப்பு. பலமுறை கண்ணதாசன் எழுதுன பாட்டுக்கு மெட்டுப் போட்டிருக்கேன். மெட்டும், வார்த்தையும் இணைந்ததுதான் பாடல்.

* சரிதான், அத நான் மறுக்கல, வார்த்தையை உருவிட்டாக்கூட மெட்டு இனிமையோடு இருக்கும். மெட்டை உருவிவிட்டா வார்த்தை சுவாரஸ்ய மற்று இருக்கும். ரசிகர்கள் கூட, ‘நல்ல பாட்டு’ என்று சிலாகிக்கிற பாடல்களில் அவர்களுக்குப் பெரும்பாலும் பல்லிவியைத் தாண்டி அடுத்த வரி தெரியாது என்பதே உண்மை. வயலின், வீணை போன்றவற்றில் சினிமா பாடல்களை வாசிப்பது, செல்போனில் ரிங்  டோனாக இருப்பது மெட்டின் மீதுள்ள மயக்கமே, ஆக மெட்டுதான் அவர்களை வசப்படுத்தியிருக்கிறது…

இல்லை, இதை நான் ஒத்துக்க முடியாது.
பாட்டுக்குள்ளே மெட்டு இருக்கு. மெட்டுக்குள்ளே பாட்டிருக்கு. மீட்டருக்கு மேட்டரு. மேட்டருக்கு மீட்டரு.

* சரி அதை விடுங்கள், ‘மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ’ என்ற தயக்கம் இல்லாமல், இசையமைப்பாளர் என்கிற ஒரே உணர்வோடு, சுதி சுத்தமாக, பாவத்தோடு, பாடுபவர்களை வரிசைப்படுத்துங்களேன்?

notes.jpg

இது சரியான கேள்வி இல்லை. அந்தப் பாட்டுக்குப் பொருத்தமான குரல் எதுவோ அதைதான் பயன்படுத்துவேன். குருவி தலையிலே பனங்காய் வைக்கமாட்டேன்.

‘இந்தப் பாட்டை இவர் பாடுனாதான் சரியா இருக்கும்’னா அவரை பாட வைப்பேன்.

நீங்க பாடுறீங்களா சொல்லுங்க, உங்க குரலுக்கு பொருத்தமானப் பாட்டை உருவாக்கி அதைப் பிரபலமாக்கி காட்றேன்.

* கண்டசாலாவின் குரல் தனித்த ஆளுமை மிக்கது. அவரின் குரலுக்கு மயங்கிய ஆந்திரமக்கள் ‘தன் உடமைகளைக் கூட அவருக்கு எழுதி வைக்கிற அளவுக்கு இருந்தார்கள்’ என்று சொல்வார்கள். ஆனால் நீங்கள் அவரைச் சுத்தமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லையே?

தொடரும்

‘லவ் சாங்ல கச்சா முச்சான்னு பாடமுடியாது’ மெல்லிசை மன்னருடன் சந்திப்பு

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் -3

நேர்காணல்; வே. மதிமாறன்

msv1.jpg

* உங்களைப் பற்றி சொல்லியாச்சி. இனி நேரடியா உங்க இசைக்கு வந்துடுறேன். ஊட்டி வரை உறவு படத்தில், ‘பூமாலையில் ஓர் மல்லிகை’ நெஞ்சிருக்கும் வரையில், ‘முத்துக்களோ கண்கள்’ இந்தப் பாடல்களின் மெட்டுக்கள் காதலை இனிமையாகச் சொன்னாலும், அதன் உள்ளே ஒரு சோக உணர்வு ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறதே? அதை நீங்கள் திட்டமிட்டு செய்தீர்களா?

notes.jpg

அதான் மெலடி. காதல்ல, லவ் சாங்ல கச்சா முச்சான்னு கூத்தடிச்சிக்கிட்டு பாடமுடியாது. அப்படி மென்மையாதான் பாட முடியும். அதுல ஒரு சோகம் இருக்கும். அதான் மெலாடியோட இனிமை. சிட்டுக்குருவி முத்தம் கொடுத்து… பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ… இந்தப் பாடல்களில் கூட அந்த உணர்வு இருக்கும். சோகத்துக்குள்ளே இனிமை இருக்கும். இனிமை உள்ளார சின்ன சோகம் இருக்கும். அதுதான் அந்தப் பாட்டின் சோக உணர்வுக்குக் காரணம்.

* ‘பாலிருக்கும்… பழமிருக்கும்… பசியிருக்காது….’ இந்தப் பாடலின் சிறப்பு, பெண் குரல் வார்த்தைகளால் பாடும். ஆண் குரல் பாடல் முழுக்க ‘ஹம்மிங்’ செய்து கொண்டே இருக்கும். இந்த வித்தியாசமான கற்பனையின் பின்னணி என்ன?

siva.jpg

அந்த ‘ஹம்மிங்’ என்னுடைய குரல்தான். புதுசா பண்ணணும்னு திட்டமிட்டு பண்ணதுதான். ஆண்-பெண் உறவுப் பற்றி, ஆண் பாடுனா பெண்ணுக்கு வெட்கம் வரும். பெண் பாடுனா ஆணுக்கு வெட்கம் வராது. அதானால ‘ஹம்மிங்’ ல பாடிடுறான்னு வச்சோம். புதுமை, புதுமை, புதுமை-பழமை மாறாதா புதுமை.

* இளம் விதவையின் சோகத்தை பாடலின் வார்த்தைகளையும் மீறி உருக்கியிருந்தீர்கள் ‘பாக்கியலட்சுமி’ படத்தில் ‘மாலை பொழுதின் மயக்கத்திலே’ என்ற பாடலில். குறிப்பாக ‘கணவன் என்றால் அவன் கனவு முடிந்ததும் பிரிந்தது ஏன் தோழி’ என்ற முடிவுன் தொடக்கத்தில், ‘ஷெனாய்’, இசைக்கருவியைப் பயன்படுத்தியிருப்பீர்கள். அதுவரை மெட்டு கலக்கமான மனநிலையை உருவாக்கி அழவைத்திடுமோ என்ற நிலையில் இருக்கும்போது, அந்த ‘ஷெனாய்’ ஒலி அழவைத்தே விடுகிறது. நிற்கதியாய் இருக்கிற பெண்ணின் சோகம், ஏக்கம், விரக்தி என்று உணர்வுகளால் தளும்பி இருக்கிறது ‘சந்திர கவுன்ஸ்’ ராகத்தில் அமைந்திருக்கிற அந்தப் பாடல்….

notes.jpg

அதான் மூடு மியூசிக். அந்த மூடை இசையமைப்பாளர் உணர்வது மாதிரி கதையை விளக்கி சொல்ற இயக்குநரோட திறமையைப் பொறுத்துதான் நல்ல பாட்டு அமையும். கதையை சரியாப் புரிஞ்சுக்கிற இசையமைப்பாளன் அந்தக் கதாபாத்திரமாவே மாறிடுவான். கண்ணுல தண்ணி வந்ததுன்னு சொன்னீங்க இல்ல, கண்ணுல தண்ணி வரணும்னுதான் அங்க ‘ஷெனா’யை வச்சது.

* ‘ஷெனாய்’ மிகச் சிறந்த இசைக்கருவி. அதில் மகிழ்ச்சி, உற்சாகம் போன்ற உணர்வுகளைக் கூட தரமுடியும். ஆனால், ‘சோகம் என்றால் ஊது ஷெனாயை’ என்பது போல் அதைத் துக்க உணர்விற்கே நீங்கள் நிறையப் பயன்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்?

notes.jpg

சோகம், துக்கம் என்றில்லை எல்லா உணர்வுகளுக்கும் ஷெனாயை கொண்டு வரலாம். பக்தி, மகிழ்ச்சிக்குக்கூட பயன்படுத்தலாம். ‘சரவணப் பொய்கையில் நீராடி’ என்ற பாட்டிற்கும் ‘ஷெனா’ யை பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்.

தொடரும்

‘பாலைய்யா என் முகத்த தரையில வைச்சி தேச்சாரு’

மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ். விஸ்வநாதனுடன் ஒரு சந்திப்பு

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் -2

நேர்காணல்: வே. மதிமாறன்

msv.jpg

* அப்போ உங்க நடிப்பு ஆசை அதோட நின்னுப் போச்சா?

டி.எஸ். பாலைய்யா அண்ணனோட பழக்கம் கிடைச்சது. அவருக்கு என்னை நடிகனாக்கிப் பாக்கணும்னு ஆசை. அவருகூட சேலம் பக்கத்துல ஆத்துர்ல ராமாயணம் நாடகத்தில நடிச்சேன்.

அதுல எனக்கு, சீதை சுயவரத்திலே வில்லு ஒடிக்க வர ராஜாக்கல்ல ஒரு ராஜாவா வேசம். நான் வில்லை ஒடிக்க முடியாம கீழே போட்ட உடனேயே அந்த வில்லு பக்கத்துல இருந்த சுட்ச்சு பாக்ஸ்ல பட்டு உடைஞ்சு போச்சு.

அவ்வளவுதான் ஜனங்க எல்லாம் மேடைக்கு வந்து ‘மரியாதையா இவனுக்கு சீதையை கல்யாணம் பண்ணி வை’ன்னு தகராறு பண்றாங்க. உள்ள போக முடியாது. உள்ள போனா பாலைய்யா அண்ண(ன்) என்னை கொன்னே போட்ருவாரு. வெளியே தகறாறு. வேற வழியில்லாம உள்ள போனேன்.

அவ்வளவுதான் பாலைய்யா என்ன பின்னு, பின்னுன்னு பின்னி என் முகத்த தரையில வைச்சு தேய்ச்சாரு. ஆள விட்டா போதும்ன்னு அங்க இருந்து தப்பி சேலத்துக்கு வந்தேன்.

அப்போ எங்க தாத்தா சேலம் ஜெயிலுக்கு மாற்றலாகி வந்திருந்தாரு. அவரைப் பார்த்துட்டு, மார்டன் தியேட்டஸ்ல இருந்த கே.வி. மகாதேவன்கிட்ட கோரஸ் பாட வாய்ப்புக்கேட்டுப் போனேன்.

அவரு ‘உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கு. ஜுபிடர் பிக்சர்ஸ்லேயே போய் சேரு’ ன்னு சொல்லி ரயில் செலவுக்கு இரண்டு ரூபா பணம், புதுவேட்டி, சட்டையும் எடுத்துக் கொடுத்து அனுப்புனாரு. நேரா கோவையில் இருந்த ஜுபிடர்ல போய் சேர்ந்தேன்.

அங்க எஸ்.என். சுப்பையா நாயுடு இசையமைப்பாளரா இருந்தாரு. அவருக்கிட்டே உதவியாளரா சேர்ந்தேன். கூட ஜீ.கே. வெங்கடேஷ் எல்லாம் இருந்தாங்க. சுப்பையா நாயுடு இல்லாதப்ப ஆர்மோனியப் பெட்டி எடுத்து நான் மெட்டு போடுவேன். அத ஒரு நாள் அவரு பாத்துட்டு, ‘என்னடா பண்றே’ ன்னு? அதட்டுனார்.

அதுக்கு ஜீ.கே. வெங்கடேஷ், ‘இவ்வளவு நேரம் உங்களுக்கு வராத மெட்டை அவன் போட்டுட்டான்’ அப்படின்னாரு. அந்த மெட்டை சுப்பையா அண்ணன்கிட்ட வாசிச்சி காம்பிச்சேன்.

அவரு, ‘இதை நீ போடடதா சொல்லாத நான் போட்டதா வாத்திய கோஷ்டி கிட்ட சொல்லு’ ன்னாரு.

அந்தப் பாட்டு சூப்பர் ஹிட்டு. அதுக்கப்புறம் எனக்கு ஒவ்வொரு படத்திலேயும் இரண்டு பாட்டு, ஆனா அது அவர் பேர்ல வரும். எல்லாம் ஹிட்டு. திடீர்ன்னு சுப்பையா நாயுடு உட்பட எங்க எல்லாத்துக்கும் ஜுபிடர்ல கணக்கு முடிச்சு அனுப்பிட்டாங்க. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு தெரியல. வாழ்க்கை இருண்டு போச்சு.

ஒருநாள் சுப்பைய நாயுடு திடீர்ன்னு தெய்வம்போல வந்து, என்னை ஜுபிடர் முதலாளிகிட்ட, ‘இதுவரைக்கும் ஹிட்டான பாட்டெல்லாம் இவன் போட்ட மெடடுதான்’ ன்னு சொல்லிட்டாரு. அதுக்கு பிறகு எனக்கு நல்ல வாழ்க்கை.

1948ல சென்னைக்கு வந்து சுப்பராமன்கிட்ட சேர்ந்தேன். பிறகு இசையமைப்பாளரா உயர்ந்தேன்.


* உங்களைப் பற்றி சொல்லியாச்சி. இனி நேரடியா உங்க இசைக்கு வந்துடுறேன்.

notes.jpg

ஊட்டி வரை உறவு படத்தில், ‘பூமாலையில் ஒர் மல்லிகை’ நெஞ்சிருக்கும் வரையில் ‘முத்துக்களோ கண்கள்’ இந்தப் பாடல்களின் மெட்டுக்கள் காதலை இனிமையாகச் சொன்னாலும், அதன் உள்ளே ஒரு சோக உணர்வு ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறதே? அதை நீங்கள் திட்டமிட்டு செய்தீர்களா?

-தொடரும்

மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ். விஸ்வநாதனுடன் ஒரு சந்திப்பு

mathi.jpg 

மெல்லிசை மன்னருடன், வே. மதிமாறன்

ரகுமானின் ஆஸ்கார் விருதுக்கு பின், இன்றைய இசை கூச்சல்களை முன்னிட்டும், எல்லாவிஷயங்களிலும் ‘தன்னை முன்னுறுத்திக் கொள்வதற்காகவே’ என்ற அற்ப காரணத்துக்காக மட்டுமே கருத்துச் சொல்கிற, எழுதுகிற – இசையைப்பற்றி ஒரளவுக்கு கேள்வி ஞானம் கூட இல்லாமல் உளறுகிற, முட்டாள் எழுத்தாளர்களின் ‘மேதை’ தனத்தைக் கண்டித்தும் மீண்டும் இதை வெளியிடுகிறேன்.

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்

மெல்லிசை மன்னர் உங்களின் பிரச்சினைகளை பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார் என்றால் உங்களால் நம்ப முடியுமா?
உண்மை அதுதான்.

சிக்கலான நேரங்களில், உங்களின் தனிமை அவரோடு கழிந்து இருக்கும்.

‘மனசே சரியில்லை’ என்று நீங்கள் சோர்ந்த நேரங்களில், “மயக்கமா…. கலக்கமா… மனதிலே குழப்பமா…” என்று உங்களை ஆறுதல் படித்தியிருப்பார்.

“இல்லை, இந்தப் பிரச்சினைக்கு அழுதே தீரவேண்டும்” என்றால், “கண்ணிலே நீர் எதற்கு? காலம் எல்லாம் அழுவதற்கு” என்று உருக்கும் மெட்டோடு உங்களோடு சேர்ந்து அழுதிருப்பார்.

உற்சாகமான நேரங்களில், உங்களை இன்னும் கூடுதல் மகிழ்ச்சியாக்க, “மதன மாளிகையில்… மன்மத லீலைகளாம்…’ என்கிற வித்தியாசமான காம்போஸிஸனோடு இனிமையான மெட்டில் உங்களை மயக்கி இருப்பார்.

ஆம், அந்த மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ். விஸ்வநாதனோடுதான் இந்த சந்திப்பு.

யானை தன்னைவிட பலவீனமான பாகனுக்கு கட்டுப்பட்டு இருப்பதுபோல், இந்த நுட்பமான இசையமைப்பாளர் தன்னிடம் உள்ள அற்புதமான திறமையை நடிகருக்கும், கவிஞருக்கும், இயக்குநருக்குமே காணிக்கையாக்குகிறார்.

‘என் திறமையே அவர்களால் வந்ததுதான்’ என்று உறுதியாக நம்புகிறார்.

‘இசை வார்த்தைகளை விட நுட்பமானது’ என்கிற கருத்தை முற்றிலுமாக தள்ளிவிடுகிறார்.

சிறந்த கலைஞனின் மனநிலை, ‘ஒளிவு மறைவின்றி, கள்ளம் கபடமின்றி இருக்கும்’ என்பார்கள். ஆம், அதற்கு ஓர் உதாரணம் போல் இருக்கிறார் மெல்லிசை மன்னர்.

ஒரு கோடை மழைபோல் பாட்டும், பேச்சுமாக கொட்டியது அவர் பேட்டி,

* வறுமையான குடும்பத்தில் பிறந்த நீங்க, ஏகலைவன்-துரோணரை தூரமா இருந்து பார்த்து, வில்வித்தைக் கத்துகிட்டா மாதிரி, உங்க சொந்த முயற்சியிலே இசையை கத்துக்கிட்டு மிகப் பெரிய இசையமைப்பாளரா உருவானீங்க. இன்றைய உங்களின் நிறைவான வாழ்க்கையில் இருந்து, உங்களின் கடந்த கால வாழ்க்கைக்கு போயிட்டு உடனே திரும்பி வாங்களேன்…

எனக்கு அப்பா கிடையாது. அம்மாதான். கேரளாவில் கண்ணணூரில் ஜெயிலரா இருந்த என் தாத்தாதான் என்னை வளர்த்தார். எனக்கு பள்ளிக்கூடம் போறதுக்கு விரும்பம் கிடையாது.
ஏன்ன, ‘புத்தகம் பையிலே, புத்தியோ பாட்டிலே’ அப்படிங்கறா மாதிரி எனக்கு இசையிலேதான் நாட்டம்.

எங்க ஊர்ல நீலகண்ட பாகவதர்ன்னு ஒரு இசை அறிஞர், சின்ன பசங்களுக்கு பாட்டு சொல்லிக் கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தார். அத தூரமா இருந்து நான் கவனிப்பேன்.

இப்படி ஒரு வருடம் போன பிறகு என்னை கவனித்த பாகவதர், ‘கூலிக்கு மாரடிக்கிறேன். ஒரு பயலுக்கும் இசை வரல. உனக்கு காசு வாங்காம சொல்லிக் கொடுக்கிறேன்’ ன்னு, 13 வயசிலேயே என்னை அரங்கேற்றம் பண்ண வச்சார்.

பிறகு ஜெயிலரான எங்க தர்ததாவும் பாகவதரும் நண்பர்களா இருந்ததாலே ஜெயில்ல ஒரு நாடகம் போட பாகவதருக்கு வாய்ப்பு கிடைச்சது.

அந்த நாடகத்துல நான் லோகிதாசனா நடிச்சேன். நாடகம் பார்க்க வந்த உயர் அதிகாரிகள் என் நடிப்பை பாத்திட்டு என்னை நடிகனா வர உற்சாகப்படுத்தினது மட்டுமல்லாம, திருப்பூர்ல இருந்த ஜுபிடர் பிக்சர்ஸல என்னை சேர்த்து விட்டாங்க.

ஜுபிடர் பிக்ஸர்ல அப்போ கண்ணமாவை வைச்சு ‘கண்ணகி’ படம் எடுத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. அதலு எனக்கு பால கோவலன் வேசம்.
எனக்கு ஜோடியா நடிச்ச பொண்ணு என்னை விட பெரிய பொண்ணா இருந்தது. அவள படத்துல இருந்து தூக்காம, என்ன தூக்கிட்டாங்க. அதனால அதே கம்பனியிலே ஆபிஸ்பாயா ஆனேன்.

அங்கே எஸ்.வி. வெங்கட்ராமன், டி.ஆர். பாப்பா போன்ற இசையமைப்பாளரெல்லாம் என்னோட இசை அறிவைப் பார்த்துட்டு  என்னை அவுங்க கூட சேர்த்துக்கிட்டாங்க.

* அப்போ உங்க நடிப்பு ஆசை அதோட நின்னுப் போச்சா?

-தொடரும்

தொடர்புடையவை:

»

»

இளையராஜா பற்றி அ.மார்க்ஸ் + ‘தீராநதி’ அவதூறுகள்

maestro

தில்லை நடராஜன் மீது தீராத பத்தி கொண்டு இந்து மத அபிமானியாக – அப்பாவியாக வாழ்ந்தவர் நந்தனார். இருந்தும், `தீண்டப்படாதவர் யார்? அவர்கள் எவ்வாறு தீண்டப்படாதவர் ஆயினர்?’ என்ற நூலில் டாக்டர் அம்பேத்கர், முதல் பக்கத்திலேயே பின்வருமாறு அறிவிக்கிறார்:

`தீண்டப்படாதவரிடையே பிறந்து நமது பக்தியாலும், ஒழுக்க நலன்களாலும் அனைவரின் பெருமதிப்பைப் பெற்று புகழ்மிகு திருவருட்செல்வர்களாகத் திகழ்ந்த -நந்தனார், ரவிதாஸ், சொக்கமேளர் ஆகிய மூவர் நினைவுக்கு உரிமையாக்கப்பட்டது.’

புகழ்பெற்ற நடிகையும், பாடகியுமான கே.பி. சுந்தராம்பாள், சத்தியமூர்த்தி அய்யரோடு சேர்ந்து கொண்டு தந்தை பெரியாரையும், அவரது இயக்கத்தையும் மேடைதோறும் ஏறி திட்டித் தீர்த்தவர்; காங்கிரசுக்கு ஆதரவாகப் பிரச்சாரம் செய்தவர். அப்படியிருந்தும் பார்ப்பனப் பத்திரிகைகள், அவரது ஜாதியைக் குறிப்பிட்டுக் கேவலமாக எழுதியபோது, அதைக் கடுமையாகக் கண்டித்து, கே.பி.சுந்தராம்பாளை ஆதரித்தவர் பெரியார்.

இதுதான் பெரியார்-அம்பேத்கரின் சமூக நீதி அரசியலின் அடிப்படை. இந்த அடிப்படையில்தான், இளையராஜா பற்றிய டாக்டர்  கே.ஏ. குணசேகரனின் விமர்சனக் கட்டுரையை ‘தலித் முரசு’ வெளியிட மறுத்தது. இது சமூக நீதி அரசியலின் பால பாடம்.

ஆனால், ‘இசை குறித்தும் எனக்குத் தெரியும்’ என்கிற தொனியில் – ‘இனி இளையராஜா எப்படி இசையமைக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லுமளவிற்கு அ.மார்க்சின் அறியாமை, ‘தீராநதி’ கட்டுரையில் கொடிகட்டிப் பறந்தது. கூடவே திரித்தலும், பொய்த்தகவல்ககளும் இணையாகப் பறந்தன.

எடுத்துக் காட்டாக, `வேதம் புதிது போன்ற படங்களில் அவரின் சிறந்த திரை இசைகள் பல சமஸ்கிருத சுலோசங்களோடு குழைந்து வெளிப்பட்டதை மறந்து விட இயலுமா? இவற்றைக் கேட்கிற செவிகளுனூடாக ஏற்படுகிற உணர்வலைகள் எத்தன்மையானவை?` என்கிறார் அ.மார்க்ஸ்.

1. `வேதம் புதிது’ படத்தின் கதையமைப்புக்கு அப்படித்தான் இசையமைக்க வேண்டும். (‘கல்லூரி பாடத்திட்டம் பிற்போக்குத் தனமாக இருக்கிறது; அதை நான் போதிக்க மாட்டேன்’ என்று எந்த முற்போக்குப் பேராசிரியரும் முரண்டு பிடிப்பதில்லை.)

2. அந்தப் படத்திற்கு இசையமைத்தவர் இளையராஜா அல்ல. தேவேந்திரன்.

கட்டுரையின் இன்னொரு இடத்தில், `நாட்டுப்புற இசையைக் கூட அவர் சாஸ்திரியப் படுத்துகிறார். `பாடறியேன்… படிப்பறியேன்… எனத் தொடங்கி ‘மரி மரி நின்னே’ என முடியும் அவரது புகழ் பெற்ற திரை இசை” என்கிறார் அ. மார்க்ஸ்.

இளையராஜா மீதான இந்த அவதூறு அப்பட்டமான திரித்தலினால் வருவது. ‘பாடறியேன்… படிப்பறியேன்..’ என்கிற நாட்டுப்புறப் பாடலில் இருந்துதான் உங்களின் சாருமதி ராகம் வந்தது என்பதைதான் ‘மரி மரி நின்னே…’ வில் அவர் நிரூபித்தார்.

தாழ்த்தப்பட்டவர், நிறைந்த பக்தியோடு கோயிலின் கருவறைக்குள் நுழைந்து, கடவுள் மீது கை வைக்க ஆசைப்பட்டது மாதிரி, மிகவும் புனிதமானது கர்நாடக சங்கீதம், தெய்வாம்சம் பொருந்தியது, அதில் ஒரு திருத்தம் கூட செய்யக் கூடாது?’ என்று சனாதனவாதிகள் கொண்டாடிய அதே வார்த்தைகளோடும், அதே பக்தியோடும் உள்ளே சென்று, அந்தப் புனிதத்தில் கை வைத்து – ‘இதில் புனிதமும் இல்லை, புண்ணாக்கும் இல்லை’ என்று தன் இசையால் அந்தப் புனிதத்தை நடுத்தெருவில் போட்டுடைத்தார் இளையராஜா.

‘மரி மரி நின்னே…’ இந்தக் கீர்த்தனையை தியாகய்யர் காம்போதி ராகத்தில்தான் இயற்றி இருந்தார். ஆனால், இளையராஜா தன் அசாத்தியமான, துணிச்சலான இசைத் திறமையால், காம்போதியில் இருந்து ‘மரி மரி நின்னே…’ என்ற வார்த்தைகளை மட்டும் உருவி சாருமதியில் தான் உருவாக்கிய ராகத்தில் இட்டு நிரப்பினார்.

ஆம், தியாகய்யரையே மெட்டுக்குப் பாட்டெழுத வைத்தவர் இளையராஜா. சனாதன ஆதரவாளர் என்று சொல்லப்படும் இளையராஜாவின் இந்தச் செயலுக்கு, அவரைக் கொலை செய்யும் அளவுக்கு கோபத்தில் இருந்தனர் சனாதனவாதிகள் என்பது, சனாதன எதிர்ப்பாளரான அ.மார்க்சுக்கு எப்படித் தெரியாமல் போனது?

(உண்மையான பக்தியோட கோயிலுக்குள் நுழைய முயற்சித்த நந்தனைத்தானே கொளுத்தினார்கள். ஆம், நந்தன் தன்னை அறியாமலே செய்த கலகம் அது.)

***

எஸ்.என்.சுப்பையா நாயுடு, சுதர்சனம், ஜி.ராமநாதன், கே.வி.மகாதேவன், எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன், சங்கர்-கணேஷ், இப்படி எல்லா இசையமைப்பாளர்களும் திரை இசைப் பாடலை கர்நாடக சங்கீத அடிப்படையில் தான் அமைத்தார்கள். அதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் இளையராஜாவும் அதைச் செய்தார்.

மேற்சொன்ன அனைவரும் கர்நாடக இசை மரபுக்குள்ளேயே அடக்கி வாசித்தவர்கள். இளையராஜா ஒருவர்தான் திமிறி நின்றவர்.

அது மட்டுமின்றி, ‘தோடி, காம்போதி போன்றவை மிகக் கடினமான, உயரிய ராகங்கள். அதை மிக எளிமையாக எவனாலும் கையாள முடியாது’ என்ற மிரட்டலோடு இறுமார்ந்த கூட்டத்தைக் கேலி செய்வதுபோல் அந்த ராகங்களை மிகச் சாதாரணமாகக் கையாண்டு அதில், பம்பை, உடுக்கை, பறை போன்ற தமிழர் இசைக் கருவிகளை மிக அதிக அளவில் பயன்படுத்தி, அந்த ராகங்களின் புனிதத்தைப் பார்த்துக் கை கொட்டிச் சிரித்தவர் இளையராஜா. இந்த கலகத்தை அவர் திட்டமிட்டுச் செய்யவில்லை. அவர் இசை அறிவின் இயல்பான உணர்வு அது.

எடுத்துக்காட்டாக, ‘எல்லாம் இன்பமயம்’ படத்தில், `மாம(ன்) ஊடு மச்சு ஊடு’ என்ற கானாப் பாடலை, மோகனமும்+சங்கராபரணமும் கலந்த பிலஹரி ராகத்தில் அமைத்திருப்பார்.

ஆரோகணம் –    ச ரி க ப த ச்

அவரோகணம்  –  ச நி த ப ம க ரி ச

(ஸ்வர ஜதி இதன் சாகித்தியம் – ரா ர வேணு கோபாலா)

இவைகளோடு அந்தப் பாடலின் மய்யமாக ஓடுவது, `வெஸ்டர்ன் கிளாசிக்கல்’. இவை எல்லாவற்றையும் விட அந்தப் பாடலை ஆக்கிரமிக்கும் வாத்தியக் கருவிகள் எவை தெரியுமா? உறுமியும், பறையும்.

ஆம், யாரும் தொட அஞ்சுகிற இந்தக் கடினமான ராகத்தை ‘மாம(ன்) ஊடு மச்சு ஊடு…’ என்று சேரிகளில் இருந்து ஒலிபெருக்கி மூலமாக மச்சு வீட்டு சங்கீத வித்வான் காதில் விழுந்த போது, அவரின் புனிதம் எப்படி பொல பொலத்துப் போனது என்று அ.மார்க்சுக்கு தெரியுமா? இது போல் நிறைய எடுத்துக் காட்டுகளைச் சொல்ல முடியும். கர்நாடக இசையில் இனி புதிதாக செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்கிற அளவிற்கு அதைச் சக்கையாக்கி வீசியவர் இளையராஜா ஒருவர்தான்.

ஆம், அவர் மேற்கத்திய இசையில் நின்று கொண்டுதான் கர்நாடக இசையைக் குனிந்து பார்க்கிறார். அதனால் தான் அவர் உலகின் தலை சிறந்த கலைஞர்களில் ஒருவராகத் திகழ்கிறார்.
melody_raja
கர்நாடக இசையின் உச்சத்தைச் சென்று அதை உலுக்கிய பிறகும், இளையராஜாவை சாஸ்திரிய இசை மேதைகள் புகழ்கிறார்கள் என்றால், இளையாரஜாவை, ‘வம்புக்காகவாவது’ அவரது இசை குறித்து அவதூறு சொன்னால், ‘தனக்கு இசை பற்றி தெரியாது’ என்று ஆகிவிடுமோ என்கிற பயமே காரணம். உண்மை இப்படி இருக்க, `சனாதன இசையில் இளையாராஜா காணாமல் போய்விட்டார்’ என்பது கற்பனை மட்டுமல்ல, பித்தலாட்டமும் கூட.

`மணியே, மணிக்குயிலே…’ (நாடோடித் தென்றல்) என்கிற பாடல் பின்னுக்குச் சென்று ரஹ்மானின் `சின்னச் சின்ன ஆசை (‘ரோஜா’) முன்னுக்கு வந்தது. ரசிக மதிப்பீட்டில் ராஜாவின் வீழ்ச்சி இப்படியாக வெளிப்பட்டது. உண்மையிலேயே ஒரு புயலாக ரஹ்மானின் பிரவேசம் அரங்கேறியது” என்கிறார் அ.மார்க்ஸ்.

`சின்னச் சின்ன ஆசை’யோடு  `மணியே மணிக்குயிலே’ பாடலை ஒப்பிடுவதே அபத்தம். மிக அற்புதமான உணர்வுகளைத் தரக்கூடிய உன்னதமான பாடல் `மணியே மணிக்குயிலே’. இந்தப் பாடல் இடம்பெற்ற படம் `ரோஜா’ திரைப்படம் அளவிற்கு ஓடவில்லை என்பதால், `சின்னச் சின்ன ஆசை’ அளவிற்கு `மணியே மணிக்குயிலே..’ பிரபலமாகவில்லை.

ஒரு பாடலின் வெற்றி என்பது, பிரபலமாவதில் மட்டுமில்லை. அப்படிப் பார்த்தால், தமிழ் நாட்டின் மிகப் பெரிய அறிவாளி ரஜினிகாந்தாகத்தான் இருப்பார்.

`சின்னச் சின்ன ஆசை…’ பாடலை ரஹ்மான், அ.மார்க்ஸ் விரும்புவது போல் ஜாஸ், புநூஸ், நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் சாயலில் அமைக்கவில்லை. `ஹரி கம்போதி’ என்கிற சாஸ்திரிய சங்கீத அடிப்படையில்தான் அமைத்தார். வீணையும், கஞ்சீராவும் அதில் முக்கியமான கருவிகள். இதைத்தான் ‘ஒரு புயலாக ரஹ்மானின் பிரவேசம் அரங்கேறியது’ என்கிறார் அ.மார்க்ஸ்.

இளையராஜாவிற்கு எதிராக ரஹ்மானை நிறுத்துவது, இளையராஜாவிற்கு எதிராக தேவாவை  ஒப்பிடுவது என்பது ஒரு இசை ஒப்பீடாக இல்லை. (அவருடன் ஒப்பிடுவதற்கு இங்கு ஒருவரும் இல்லை) அ.மார்க்சின் இந்த ஒப்பீட்டில் அரசியல் இருக்கிறது.

அந்தக் காலத்தில், டாக்டர் அம்பேத்காருக்கு எதிராக எம்.சி.ராஜாவை நிறுத்திய தொனியிலேயே இளையராஜாவுக்கு எதிராக தேவா.

இந்தக் காலத்தில், டாக்டர் கே.ஆர்.நாராயணனுக்கு எதிராக அப்துல் கலாமை நிறுத்திய தொனியிலேயே இளையராஜாவுக்கு எதிராக ரஹ்மான். இந்த அரசியல்தான் அ.மார்க்சின் ஒப்பீட்டில் ஒளிந்திருக்கிறது.

இதை நிரூபிப்பது போல், “உலகத் தரத்துக்கு ஒப்பிட்டுச் சொல்லத் தக்க அளவில் ரஹ்மான், ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் முதலானோர் இசைக் கட்டுமானங்கள் அமைத்து அவற்றை வெகுசனப்படுத்தினர்” என்கிறார் அ.மார்க்ஸ்.

உண்மையில் ரஹ்மான் என்கிற புயல், தமிழ் மக்களின் மனதில் இசைப் புழுதியை வாரி இரைத்துவிட்டு கரை கடந்து போய் அய்ந்தாண்டுகளுக்கு மேலாகிறது. இந்த அய்ந்தாண்டில் ஒரு பாடல் கூட பிரபலமாகவில்லை. ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் என்பவர், நான்கு படங்களுக்கு மட்டுமே இசை அமைத்திருக்கிறார். அதில் ஒரே ஒரு பாடல் மட்டும்தான் பிரபலம் (‘வசீகரா’)

உண்மை இப்படியிருக்க, இவர்களை `உலகத்தரத்துக்கு’ என்று பொய் சொல்கிறார்.

அ.மார்க்சே ஒரு ஒப்பீட்டை உண்டாக்குகிறார். அந்த ஒப்பீட்டிலும் அவர் நேர்மையாக இல்லை. இன்றைய திரை இசை நிலையில் வியாபார ரீதியாகவும்,  வெற்றி பெற்று நிறைய படங்களுக்கு இசையமைத்துக் கொண்டிருப்பவர் யுவன் சங்கர் ராஜாதான் (இளையராஜாவின் மகன்.) அதன் பிறகு வித்யாசாகர். நிலைமை இப்படியிருக்க மறந்து ஓரிடத்தில் கூட, யுவன் சங்கர் ராஜாவின் பெயரைக் குறிப்பிடவில்லை. ஏன்?

இளையராஜாவின் பரம்பரையின் மீதே கோபமா?

maestro_guitar

ஜெ.பிஸ்மியின் ‘தமிழ் சினிமாவில்..’ என்ற புத்தகத்திற்கான முன்னுரையில் அ.மார்க்ஸ் கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிடுகிறார்;

“யோசித்துப் பார்க்கும்போது இச்சைகளின் ஓட்டத்திற்கு களம் அமைத்துக் கொடுத்த வகையில் தமிழ்த் திரைப்படங்கள் பாசிசத்திற்கு, பாசிசக்கட்டமைப்பிற்கு எதிரான ஒரு பாணியைத் தம்மை அறியாமலேயே நிறைவேற்றி வந்துள்ளது என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது…”

“கவுண்டமணி – செந்தில் நகைச்சுவையையும் கூட நாம் இந்த நோக்கில் பரிசீலிக்கும்போது வேறுவிதமான முடிவுகளுக்கு வர முடியும். காலங்காலமாக இங்கே பதிக்கப்பட்டுள்ள பல்வேறு மதிப்பீடுகளையும், பிம்பங்களையும், அவர்கள் தலை கீழாக்கிக் கவிழ்த்து நொறுக்குவது என்பது வரவேற்கத்தக்க ஒன்றாகவே எனக்குப் படுகிறது.”

`இட்லர், பாசிசத்திற்கு எதிரானவர்’ என்பதுபோல் தமிழ்த் திரைப்படங்கள் பாசிசத்திற்கு எதிரானது என்கிறார் அ.மார்க்ஸ்.

பெண்களை, உடல் ஊனமுற்றவர்களைப் படுகேவலமாக கேலி செய்து, ‘சண்டாளப் பயலே’ `அட சண்டாளா’ என்று தலித் மக்களை இழிவுபடுத்துகிற வார்த்தைகளை அடிக்கடி பயன்படுத்துகிற கவுண்டமணி – செந்திலை அதையெல்லாம் தாண்டி, ‘பல்வேறு மதிப்பீடுகளையும், பிம்பங்களையும் அவர்கள் தலைகீழாக்கிக் கவிழ்த்து நொறுக்குகிறார்கள்’ என்கிற அ.மார்க்ஸ் தான், இளையராஜாவை கடுமையாக விமர்சித்துள்ளார்.

அ.மார்க்ஸ் உட்பட பிற்படுத்தப்பட்ட, தலித் மக்களுக்கான தகுதி, திறமைக்கான இந்திய உதாரணம் மட்டுமல்ல இளையராஜா; மூன்றாம் உலக நாடுகளின் முகம் அவர்.

பின்குறிப்பு: “யாரையும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராக நிறுத்துவது ஜனநாயக நெறிமுறைகளுக்கு புறம்பான ஒன்று. யாரையும் விமர்சனத்திற்குத் தகுதியற்றவர்களாக நிறுத்துவது இன்னும் மோசமான ஒன்று. விமர்சன அறிவு என்பது ஒரு மனித மாண்பு”என்று கட்டுரையில் ‘தலித் முரசு’க்கு அறிவுரை சொல்கிறார் அ.மார்க்ஸ்.

அதனால் அவரைப் பற்றியான இந்த விமர்சனங்களுக்கும் இதே அளவுகோலைப் பொருத்திப் பார்ப்பார் என்று நம்புகிறோம்.

-வே. மதிமாறன்

தலித் முரசின் நிலைப்பாடு

‘தலித் முரசு’ ல் டிசம்பர் 2002 ல் எழுதியது.

இசைஞானி இளையராஜா மீதான அவதூறு!

ilaiyaraja

லித் முரசு இதழில் 2001 ஆம் ஆண்டில், நாட்டுப் புறப் பாடல்கள் ஆய்வாளரும், மிகச்சிறந்த மக்கள் பாடகரும், புதுச்சேரி பல்கலைகழத்தின் நாடகத்துறைத் தலைவரும், பேராசிரியருமான டாக்டர் கே.ஏ. குணசேகரன் இசைஞானி இளையராஜவின் இசையைப் பற்றிய தொடர் எழுதினார்.

அந்தத் தொடரின் இறுதிப் பகுதியில் இசைஞானி இளையராஜாவைப் பற்றி, இசைக்கு வெளியே சென்று கடுமையான விமர்சனங்களை எழுதி அனுப்பியிருந்தார்.

டாக்டர் குணசேகரன் அவர்களை தொடர் எழுத வைக்கும் பொறுப்பையும், அந்தத் தொடரில் இசைஞானி பற்றி தனிப்பட்ட முறையில் அவர் எழுதிய ஆதாரமற்ற விமர்சனங்களை பிரசுரிக்க வேண்டாம் என்கிற முடிவையும் நான்தான் எடுத்தேன். அதற்கான பொறுப்பை தலித் முரசு ஆசிரியர் திரு. புனிதபாண்டியன், என்னிடமே ஒப்படைத்திருந்தார்.

ஆனாலும், டாக்டர் குணசேகரன் அந்தக் கட்டுரைகளை புத்தகமாக கொண்டுவந்தபோது, தலித் முரசால் பிரசுரிக்க மறுத்த, இசைஞானி பற்றிய அந்த ‘விமர்சனங்களை’ சேர்த்துக் கொண்டார்.

‘என்னை தனிப்பட்ட முறையில் அவதூறு செய்கிறது’ என்று அந்தப் பகுதிகளை சுட்டிக்காட்டி இசைஞானி இளையராஜா, டாக்டர் கே.ஏ. குணசேகரன் மீது வழக்கு தொடர்ந்தார். இப்போது அந்தப் புத்தகம் விற்பனைக்கு இல்லாமல் தடைசெய்யப்பட்டிருக்கிறது.

***

‘தலித் முரசு’ சார்பாக டாக்டர் குணசேகரன் நூலுக்கு நான் எழுதிய முன்னுரையை வைத்து ஒரு அக்கப்போர் கட்டுரையை பேராசிரியர் அ. மார்க்ஸ் ‘தீராநதி’ இதழில் எழுதியிருந்தார்.

அ. மார்க்சின் அக்கப்போரை மறுத்து, கண்டித்து நான் எழுதிய கட்டுரையை தலித் முரசின் நிலைபாடாகவே, அதன் ஆசிரியர் திரு. புனிதபாண்டியன் வெளியிட்டார். அதற்கு முன் அந்த மறுப்பை ‘தீராநதி’ வெளியிட மறுத்தது.

என்மீது கொண்ட நம்பிக்கை, என் நிலைபாட்டில் உள்ள நியாயம் புரிந்து, அதை தன்னுடைய நிலையாகவே உணர்ந்து தலித் முரசின் நிலைபாடகவே அந்தக் கட்டுரையை வெளியிட்ட அதன் ஆசிரியர் திரு. புனித பாண்டியனின் நேர்மைக்கு இந் நேரத்தில் என் நன்றிகளையும் வணக்கத்தையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

தலித் முரசு இதழில் 2002 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் இடம் பெற்ற அந்தக் கட்டுரையை நாளை மறுநாள் பிரசுரிக்கிறேன்.

-தொடரும்

மக்களின் மனநிலை மாற வேண்டும்

-முனைவர் வே. நெடுஞ்செழியன்ambedkar-wrapper6

மிழ்ச் சமுதாயச் சிந்தனையில் குறிப்பிடத் தக்க முயற்சியாக வெளிவந்துள்ள நூல் வே. மதிமாறனின் ‘நான் யாருக்கும் அடிமையில்லை, எனக்கடிமை யாருமில்லை’. இந்தியாவின் ஒட்டு மொத்த சமத்துவத்துக்காகப் பாடுபட்ட – வருணாசிரமப் படிநிலை வேறுபாட்டைக் களைய அதன் தலைமையகமான பார்ப்பனீயத்திற்கு எதிராக – பார்ப்பனரல்லாத ஒட்டுமொத்த மக்களையும் ஒன்றிணைக்கப் போராடிய – தந்தை பெரியாரையும் டாக்டர் அம்பேத்தகரையும் ஒன்றிணைத்து தலித் மக்கள் மற்றும் தலித் அல்லாத பிற சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தம் ஒடுக்குமுறைக்கும் அவர்கள் மீதான வன்முறைகளுக்கும் காரணமாக விளங்குகிற இந்துமதப் பார்ப்பனீய முகத்திரையை அடையாளப் படுத்தும் முயற்சியாக இந்நூல் அமைந்துள்ளது.

குறிப்பாக, இந்நூல் – தலித் அல்லாத பிற சமுதாயத்தினருக்கு அம்பேத்கரின் தலித்தியம் கடந்த பொதுப் பார்வையைப் புரிய வைப்பதன் மூலம் அம்பேத்கரைப் பொதுத் தலைவராக அடையாளப் படுத்துவதும், அதன் பின்புலத்தில் தலித் மக்களைப் பொதுப் பார்வையில் இருந்து ஒதுக்கிப் பிரித்துப் பார்க்காது சமமாகப் பார்க்குமாறு வற்புறுத்துவதும் ஆகிய இருமுனைச் செயல்பாடுகளைக் கொண்டு விளங்குகிறது.

நூலின் தலைப்பை உற்றுநோக்கினாலேயே இந்நூல் யாருக்காக என்பது புலப்படும். ‘நான் யாருக்கும் அடிமையில்லை’ என்பதில் பார்ப்பனீயத் தலைமை மீதான கட்டுடைப்பையும், ‘எனக்கடிமை யாருமில்லை’ என்பதில் தலித் மக்கள் மீதான மேலாதிக்கம் மற்றும் ஒடுக்குமுறை மீதான கட்டுடைப்பையும் முன்னிறுத்துவது தெளிவு. அதற்கான காரணமாக, பொருளாதாரத்தால் தாழ்வுற்று வறுமை மிஞ்சி வாழ்கின்ற தலித் மற்றும் தலித் அல்லாத கடைக்கோடி மக்கள் அனைவருக்கும் அந்நிலைக்குக் காரணமான பொது எதிரி பார்ப்பனீய இந்துமதக் கருத்தாக்கமே என்பதைப் புரிய வைத்து முதலில் அவர்களுக்கிடையிலான இடைவெளியைப் போக்கி ஓரணியில் நிறுத்தவேண்டும் என்பதை நூல் முழுதும் காணமுடிகிறது.

நூலின் கண் மொத்தம் பதின்மூன்று கட்டுரைகள் இடம் பெற்றுள்ளன. முன்னுரையே ஒரு கட்டுரையாக – ‘கண்ணால் காண்பதும் பொய், காதால் கேட்பதும் பொய், தீர விசாரிப்பதும் பொய்’ என்ற தலைப்பில் டாக்டர் அம்பேத்கர் சட்டக் கல்லூரியில் நடந்த வன்முறையை ஊடகங்கள் பயன்படுத்திய விதத்தை விசாரணை செய்கிறது. அவ் வன்முறையின் நதிமூலத்தை ஆராயும்போது உறுதியாகத் தெரியும் செய்தி – டாக்டர் அம்பேத்கர் என்ற பெயர் தலித் அல்லாத அனைத்துச் சமூகத்தினருக்கும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத எரிச்சலூட்டுகிற பெயராக இருக்கிறது என்பதே.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர் – பிற்படுத்தப் பட்ட மக்களுக்கான இடஓதுக்கீடு மற்றும் ஒட்டுமொத்த பெண்களுக்கான உரிமைகள் குறித்துச் சட்டங்கள் இயற்றியவர் – இந்தியாவின் சட்ட அமைச்சராக விளங்கியவர் என்ற அடையாளங்கள் அம்பேத்த்கருக்கு உண்டு. அதோடு புரட்சிகரமான சிந்தனையாளர், பேரறிவாளர் என்று உலக நாடுகளால் ஒப்புக்கொள்ளப்பெற்ற ஒருவரை இந்துமதப் பார்ப்பனீயம் எதிராகப் பார்த்தால் வியப்பில்லை. ஆனால், தலித் அல்லாத ஒட்டுமொத்த சமுதாயமும் அப்படிப் பார்த்தால், அது ஒட்டு மொத்த இந்தியாவின் பார்வைக் குறைபாடு என்றே சொல்ல வேண்டும். இதற்குப் பார்ப்பனீயம் இந்துமதத்தின் பேரால் வருணாசிரமக் கோட்பாட்டை நிலைக்க வைத்துத் தன் தலைமைத் தன்மையைக் காத்துக்கொள்வதற்காக மேற்கொள்ளும் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி என்று கூறலாம். அதனூடே பார்ப்பனீயத்தினால் வரையறுக்கப் பட்டுள்ள தனது கீழ் நிலையை மறைக்க அல்லது எதிர்க்கத் துணியாது, தனக்குக் கீழே ஓர் இனத்தை ஒடுக்கித் தனது மேலாண்மையைப் பறைசாற்றிக்கொள்ளும் அல்லது விரும்பும் பார்ப்பனரல்லாதோரின் மேலாதிக்க மனோபாவமும் முக்கிய காரணம் என்பது பெறப்படுகிறது.

பார்ப்பனரல்லாத பிற உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிராகக் குலக்கல்வித் திட்டத்தைக் கொண்டுவந்த இராஜாஜி அம்மக்களால் வெறுக்கப் படவில்லை. மாறாக, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்காவும் குரல்கொடுத்துப் போராடி அதற்காகவே சட்ட அமைச்சர் பதவியைத் துறந்த டாக்டர் அம்பேத்கர் அம்மக்களால் மதிக்கப் படவில்லை என்ற குற்றச்சாற்று ஆழ்ந்து சிந்திப்பதற்கு உரியது.

இதன் மூலம் உணரப்பெறும் உண்மை என்னவென்றால் பார்ப்பன, பிற்படுத்தப்பட்ட, பார்ப்பனரல்லாத உயர்சாதி வெறியர்கள் சந்திக்கிற மையப்புள்ளி ஒன்று உண்டென்றால், அது – தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மீது உள்ள காழ்ப்புணர்ச்சியும் விரோதமும்தான். இந்த உணர்வுதான் அம்பேத்கர் பெயரைக் கேள்விப்படும்போதும் அவர் சிலையைப் பார்க்கும் போதும் பொங்கி வழிகிறது எனும் ஆசிரியர் கூற்று டாக்டர் அம்பேத்கர் சட்டக்கல்லூரி வன்முறைக் காட்சிப்படுத்தலின் பின்னே புதைந்து விட்ட உண்மையைத் தோண்டி விசாரணைக்குட்படுத்துகிறது.

தேசியத்திற்கெதிரான ஒரே அடையாளம் தலித் விரோதம் என்ற கட்டுரையில் 1929-இல் அம்பேத்கர் வரலாற்றில் நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்ச்சி காட்டப்படுகிறது. சாலிஸ்கான் தொடர்வண்டி நிலையத்திலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள மஹர்வாடா என்ற சிற்றூருக்கு அம்பேத்கரைத் தலித் மக்கள் அழைத்துச் செல்ல முற்பட்டபோது, குதிரை வண்டிக் காரன் அவருக்கு வண்டி ஓட்ட மறுத்துவிட்டான். வண்டியை மட்டும் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு பயிற்சியில்லாத ஒரு தலித்திய நண்பர் ஓட்டிச் சென்றபோது, விபத்து ஏற்பட்டு அம்பேத்கருக்குக் காலில் எலும்புமுறிவு ஏற்பட்டது.

“அனைத்து தீண்டப்படாதவர்களைவிட, அவர் பாரட்லாவாக இருந்தாலும் சரி, தானே உயர்ந்தவன் என்று ஒரு வண்டிக்காரனான இந்து நினைத்திருந்தான்” என்று அம்பேத்கர் குறிப்பதிலிருந்து இந்து சமயத்தில் எந்த அளவு சாதியக் கட்டுமானம் இறுகிப் போயிருந்தது என்பதும் அதிலும் தலித்துகள் மீதான தீண்டாமை மனத்தின் அடியாழம் வரை வேர் பாய்ந்திருந்தது என்பதும் இதில் தேசியத் தலைவர்கள் முதல் சாதாரண வண்டியோட்டிகள் வரை வேறுபாடு இல்லை என்பதும் பெறப்படுகிறது. கூடுதலாக அம்பேத்கர் காலத்திய இப்போக்கு இன்றளவும் தொடர்கதையாகவே உள்ளது என்பதை உணர்த்துவதுதான் அம்பேத்கர் சிலை உடைப்பும் அம்பேத்கர் பெயர் புறக்கணிப்பும் என்பது நடைமுறை.

இத்தகைய சூழலில்தான் டாக்டர் அம்பேத்கர் தமது தீண்டப்படாதார் என்பவர் யார் என்ற நூலில் மிகவும் பிற்பட்டோராகிய குற்றப் பரம்பரையினருக்காவும் குரல்கொடுத்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்குள்ளேயே சாதிகளுக்குள் ஒற்றுமையோ, கொடுக்கல் வாங்கலோ கிடையாது. பார்ப்பனரல்லாத உயர் சாதி இந்துக்களின் பார்வையில் பிற சாதியினர் இழிவானவர்களாகவே மதிக்கின்ற மனோபாவம் காணப்படுகிறது. பறையன் என்ற சொல் தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தில் சாதிப்பெயராக விளங்கும் நிலையில் உயர் சாதிக்காரர்கள் கள்ளர், வன்னியர் சாதியைச் சேர்ந்த உழைக்கும் மக்களை தொடுகிற பறையர் என்று பேசிக்கொள்வதை எடுத்துக்காட்டித் தங்களை ஒடுக்குகிற மேல்சாதிக் காரர் மீது எவ்வித எதிர்ப்பும் காட்டாத இவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் எந்தவிதத்திலும் குறுக்கீடு செய்யாத தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மீதே வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து விடுகிறார்கள். இந்த ஒரு விசயத்தில் மட்டும் உயர்சாதிக் காரர்கள் இவர்களுக்கு எல்லா வகையிலும் உதவியாக இருக்கிறார்கள்.

அது போலவே தலித் உட்பிரிவு சாதிகளுக்குள் தலித் மக்களும் பிற சாதி இந்துக்களும் சேர்ந்து ஒடுக்கும் நிலையில் அருந்ததிய மக்கள் உள்ளமையை நடுவு நிலையோடு எடுத்துரைக்கிறார். இத்தகைய சாதியப் படிநிலை ஒடுக்குமுறைத் தேசியக் கொள்கையாகக் கொண்டாடும் இந்துமதம் எப்படிப் புனிதமானதாக இருக்கமுடியும் என்று வினாத் தொடுக்கிறார்.

ஒருதார மணம், விவாகரத்து உரிமை, ஜீவனாம்சம், மறுமணம், விதவை மறுமணம், சொத்தில் உரிமை, வன்கொடுமைகளுக்கு எதிரான – பால்ய விவாகத்திற்கு எதிரான – வரதட்சணைக் கொடுமைகளுக்கெதிரான தண்டனை போன்றவை டாக்டர் அம்பேத்கரால் சட்டம் ஆக்கப் பட்டிருக்கிறது. இவற்றை சட்டமாக்குவதற்கு டாக்டர் அம்பேத்கர் பட்ட அவமானங்கள் அதிகம் என்று ஒட்டுமொத்தப் பெண்களுக்காக அம்பேத்கர் ஆற்றிய அரும்பணிகளை எடுத்துரைக்கும் ஆசிரியர் உண்மையிலேயே பெண்கள் – குறிப்பாக பார்ப்பனப் பெண்கள் – இத்தகைய உரிமைகளைப் பெற்றுத் தந்ததற்காக டாக்டர் அம்பேத்கரையும் பெரியாரையும் பூஜையறையில் வைத்துப் போற்ற வேண்டும். இதற்குப் பெண்கள், தங்கள் மீது கட்டப்பட்டிருக்கும் பார்ப்பன ஆதிக்கம்,இந்துமதக் கருத்தாக்கம் அவற்றின் வழியே கோலோச்சும் ஆணாதிக்கம் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஒட்டுமொத்தப் பெண்களுக்கும் அம்பேத்கரின் செயல்களை எடுத்துக் கூறுகிறார்.

இந்து மதத்திற்கும் பார்ப்பனீயத்திற்குமான உறவை – இந்துமதத்திற்கும் தீண்டாமைக்குமான உறவை இந்நூல் அம்பேத்கர் வழிநின்று விரிவாகவே ஆராய்கின்றது. இந்து மதம் பழமையானது. வேதங்களும் ஆகமங்களும் பழமையானவை. அவை கடவுளின் செயல்கள். அவை மாறுதலுக்குரியவை அல்ல என்று கூறிக்கொள்ளும் இந்துமதத்தின் முகமூடியைப் பெரியாரைப் போலவே அம்பேத்கரும் கிழித்தெறிகிறார்.

பார்ப்பனப் பரப்புரையால் பல ஐரோப்பிய அறிஞர்களும் இந்து நாகரிகம் மாற்றத்துக்கு உள்ளாகாமல் இருந்து வந்துள்ளது என்று நம்புகின்ற போக்கை எடுத்துக்காட்டி உண்மையிலே தனக்குத் தேவை என்று வந்தால் தங்கள் தலைமையைக் காத்துக்கொள்வதற்காக இந்துமதப் பார்ப்பனீயர்கள் எத்தகைய மாற்றங்களையும் மேற்கொள்வர் என்பதைச் சான்றுகளுடன் உணர்த்துகிறார். பார்ப்பனரல்லாதோரின் கடவுளாக இருந்து முருகன் வருமானம் வாரித்தரும் கடவுளானவுடன் பார்ப்பனீயர்கள் அக்கடவுளின் பெயரை சுப்பிரமணியன், கந்தசாமி என்று மாற்றித் தங்கள் அரவணைப்புக்குள் சேர்த்துக் கொண்டனர். அதன் காரணமாக, திருச்செந்தூர் முருகன் கோவில் நுழைவாயிலில் அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் “பள்ளன், பறையன், சாணான், சக்கிலி நுழையத் தடை” என்று எழுதி வைக்கப்பட்டிருந்தது என்கிறார். இந்துமதம் மாறாத் தன்மையது என்றால் அதன் ஆதிக் கடவுளர்களான இந்திரன், வருணன், பிரமன், மித்ரன் ஆகியோர் எங்கே போனார்கள் என்று அம்பேத்கர் வினவுகிறார். வருமானம் வருமானால் பார்ப்பனர்கள் இசுலாமிய பீர்களின் தர்க்காக்களில் கூடப் பணியாற்றுவர் என்பதையும் பம்பாய்க்கு அருகில் உள்ள ஒரு மலைத் தர்க்காவைச் சான்றாகக் காட்டுகிறார். பொய்யானவை என்றும் புனிதமானவை என்றும் பார்ப்பனால் சுட்டப்படும் வேதம் மூன்று குறைபாடுகளால் கறைபட்டுள்ளது என்பதைச் சுட்டிக் காட்டும் அம்பேத்கர் வேள்வியில் பலியிடப்படும் உயிர்கள் எல்லாம் சொர்க்கம் செல்லும் எனில் தந்தையின் மோட்சத்துக்காகவே பிறந்த ஒருவன் தன் தந்தையை வேள்வியில் பலிகொடுக்காதது ஏன் என்ற பிரகஸ்பதியின் வினாவை முன்வைக்கிறார். அதே நேரம் பிரகஸ்பதியின் வினாவை எதிர்கொள்ள முற்படாது, மாறாக நீ ஏன் பெரிய பிரகஸ்பதியா? என இன்றளவும் கேலி செய்யும் போக்கே நிலவுகிறது என்பதை அவர் வழிநின்று ஆசிரியர் எடுத்துரைக்கிறார்.

அவ்வாறே நான்கு கிருட்டினர்களில் இருந்து உருவாக்கப்பெற்ற கிருட்டினன் என்ற படிமம் முரண்களால் நிரப்பப்பெற்றும், அதனைக் வினாக்குள்ளாக்காது வழிபடும் மக்கள் மனோநிலையைச் சாடுகிறார். வருணாசிரமத்தை அறிவித்தவன் நானே என்று கீதையில் அறிவிக்கும் கிருட்டினன், மூன்று குணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான்கு பிரிவுகளைப் படைத்தான் என்றால் மூன்றிலிருந்து நான்கு எப்படிச் சாத்தியம் என்ற வினா எழுப்பப்பட்டுள்ளது.

அவ்வாறே இராமன் ஏகப்பத்தினி விரதன் என்ற கற்பிதத்தின் மீது விசாரணை நடத்தி, வால்மீகியைச் சாட்சியாக வைத்து இராமன், நாளின் ஒரு பொழுதை அந்தப்புற மகளிரொடு கழித்தவன் என்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இராமன் விளைவித்த அறம் என்று சொன்னால் சம்புகன் என்ற பார்ப்பனரல்லாத ஒருவன் தவம் செய்தான் என்பதற்காக அவனைக் குற்றவாளியாக்கிக் கொன்றதுதான் என்பது வாலியை மறைந்திருந்து கொன்றதன் பின்புலத்தில் உள்ள சுக்கிரீவனுடான ஒப்பந்தமும், சீதை மீதான அவனின் ஐயமும், ஒரு மனிதப் பிறவிக்குத் தெய்வமுலாம் பூசப்பட்டிருக்கிறது என்பதே உண்மை என்பதை எடுத்துரைக்கிறது.

அம்பேத்கர் – இசுலாமியருக்கு எதிராக இருந்தார் என்று இந்துமதவாத இயக்கங்கள் கட்டியுரைப்பது பொய் என்று டாக்டர் ஆனந்த் தெல்தும்டே என்பவர் நிறுவியுள்ளார் என்று ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார். அவர் கூறிய சான்றுகளையும் எடுத்துக் காட்டியிருந்தால், இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். அவ்வாறே மார்க்சியத்தைப் பௌத்தத்தோடு ஒப்பிட்டு உரிமை மீட்புகளுக்குப் வன்முறையை முன்வைக்கும் மார்க்சியத்தை விட அகிம்சையை வழியாக்கும் பௌத்தமே சரி என்ற அம்பேத்கரின் வழிநின்று கூறும் கருத்து இன்றையச் சூழ்நிலையில் ஆய்வுக்கும் விவாதத்திற்கும் இடமளிக்கிறது.

இடஒதுக்கீட்டை எதிர்க்கும் பார்ப்பனர்கள் “தகுதி திறமையைப் பார்த்துதான் ஒருவரிடம் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்க வேண்டும்; சாதியைப் பார்க்கக் கூடாது” என்கின்றனர். அப்படியானால், அம்பேத்கர் – உலகமே போற்றும் தலைமையும் தகுதியும் வாய்ந்தவர் என்பதற்கான அவரின் கல்வித்தகுதியாக பெற்ற பட்டங்கள் பன்னாட்டவராலும் போற்றப்பட்ட சிறப்புகள் ஆகியவற்றையெல்லாம் எடுத்துக்கூறி, அவரைப் பார்ப்பனர்களால் சாதி கடந்து ஏற்க முடியுமா என்ற வினாவை எழுப்பும் ஆசிரியர், மாறாக சிலையுடைப்பும் கூண்டுக்குள் நிறுத்துதலும்தான் அம்பேத்கருக்கு வழங்கப்படுகிறது என்பதையும் தகுதி, திறமை, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட மதத் தலைவர்களுக்கு முன்னே மண்டியிட்டிருக்கும் அவலத்தையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

அதே நேரம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் போராட்டங்களில் தலித் அல்லாத பிற்பட்ட சமூகத்தினர் தோளோடு தோள் துணைநின்று உதவிய நிகழ்வுகளையும் வரிசைப் படுத்துகிறார். எனவே மக்களின் மனப்பான்மை மாறவேண்டும். அம்பேத்கர் தேசியத் தலைவராக அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதற்கான முயற்சியாக, முற்போக்கானவர்களும், சமுதாய மாற்றத்தை விரும்புபவர்களும், சாதியில்லை என்போரும் அம்பேத்கர் உருவம் பொறித்த ‘டி’ சட்டைகளை அணிந்து கொள்ள வேண்டும். தலித்திய எதிர்ப்புணர்வு குரோமோ சோம்களில் குடிகொண்டிருக்கும் வீடுகளில் அவர்களுள் ஒருவர் இந்த ‘டி’ சட்டை அணிந்து மாற்றத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற தம் ஆதங்கத்தைப் பதிவு செய்கிறார்.

இறுதியாக, தொடங்கிய இடமான டாக்டர் அம்பேத்கர் சட்டக் கல்லூரி வன்முறையின் ஊடகப் பதிவிலேயே வந்து முடிகிறது. காட்சி மாறுகிறது. மேலவளவு சிற்றூரில் ஊராட்சித் தேர்தலில் தலைவர் பதவிக்கு நின்று வெற்றிபெற்ற ஒரே காரணத்தால் வெட்டிக் கொல்லப்பட்ட முருகேசன் என்பவர் கொல்லப்பட்ட விதம் குறித்து சாட்சிகள் நீதிமன்றத்தில் கூறிய வாசகங்கள் படங்களாக விரிகின்றன. இந்தச் சாதி வெறிதான் தமிழன் வீரமா என்ற வினா நூலைப் படித்து முடித்த பின்னரும் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

(மதிப்புரையாளர்: முனைவர் வே. நெடுஞ்செழியன், பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, அரசு கலைக்கல்லூரி, திருவண்ணாமலை )

நூல்: நான் யாருக்கும் அடிமையில்லை எனக்கடிமை யாருமில்லை

ஆசிரியர்: வே. மதிமாறன்

வெளியீடு: அங்குசம்

திருவொற்றியூர்

சென்னை – 600 019

பேச: 94443 37384

பக்கம்: 96

விலை: ரூ.45

நன்றி: தமிழ்ஓசை நாளிதழ் (8.3.2009)

சீமானை சிறையில் சந்தித்தேன்

 

mathi-seemaan

2008 ஆகஸ்ட் மாதம் எடுத்தப் படம்

யக்குநர் சீமான் இந்திய இறையாண்மைக்கு எதிராக பேசியதாக குற்றம்சாட்டப்பட்டு, தேசிய பாதுகாப்பு சட்டம் என்கிற கடுமையான சட்டத்தின் கீழ் கைதாகி, புதுச்சேரி சிறையில் இருக்கிறார். கடுமையான சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டிருப்பதாலேயே, சீமானைப் பார்க்க வேண்டும் என்கிற உணர்வு நம்மை நான்கு நாட்களாக தொடர்ந்து, சூழன்று கொண்டே இருந்தது, அதன் காரணமாக அவரை நண்பர்களுடன், நேற்று (5.2.2009) சிறை சென்று சந்தித்தேன்.


புதுச்சேரி பெரியார் திராவிடர் கழகத் தலைவர் தோழர் லோகு அய்யப்பன், எங்களை பேருந்து நிலையத்திலிருந்து அவருடைய காரில், வெகு தொலைவில் போக்குவரத்து வசதிகளே இல்லாத, பகுதியில் உள்ள சிறைச்சாலைக்கு அழைத்துச் சென்று, சிறப்புப் பிரிவில் பார்ப்பதற்கு அனுமதியும் வாங்கித் தந்து, மீண்டும் பேருந்து நிலையத்தில் கொண்டு வந்து விட்டார்.


கௌத்தூர் மணி – சீமான் கைதை கண்டித்து, பல சுவரொட்டிகள் ஒட்டுவது, ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவது, தினமும் சீமானுக்கு இவர் வீட்டிலிருந்து உணவு கொண்டுபோய் தருவது. சீமானைப் பார்க்க வருபவர்களை அழைத்துச் செல்வது, இதற்கிடையில் போலீஸ் தொல்லையை எதிர்கொள்வது என்று பரபரப்பாக இயங்கி கொண்டிருக்கும் சூழலிலும் எங்களையும் அழைத்துச் சென்றார் தோழர் லோகு அய்யப்பன். அவருக்கு என்னுடைய நன்றியும் வணக்கத்தையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.


சிறையில் இருக்கும் சீமானுக்கு ஆறுதலும், தைரியமும் சொல்லவேண்டும் என்கிற எண்ணத்தில்தான் நான் சென்றேன். ஆனால், சீமான் எனக்கு தைரியமும், ஆறுதலும் சொல்லியனுப்பினார்.


 

போன கூட்டத்தில் விடுதலைப் புலிகளை ஆதரித்துப் பேசியதற்காக கைது செய்ய போலீஸ், இந்தக் கூட்டத்தின் மேடைக்கு பின்புறம் வந்து காத்திருக்கிறது என்று தெரிந்தும், துளியும் அச்சமில்லாமல், துணிச்சலோடு இந்தக் கூட்டத்திலும் ‘தில்’ லாக பேசிய, என் இனிய நண்பன் சீமான், சிறையிலும் அதே துணிச்சலோடுதான் இருக்கிறார்.

 

மேடையில் முழுங்குகிற அதே தைரியத்தோடு, அதே கோபத்தோடு பொங்கி வழிந்தார் சீமான்.


 

தேர்தலுக்காக, ஈழப் பிரச்சினையில் இருந்தும் விடுதலைப் புலிகளை ஆதரித்து பேசுவதிலிருந்தும், தங்களை சுருக்கிக் கொண்ட அவருக்கு ‘தோழமை’ யாக இருந்த தலைவர்களின் மீது கடும் அதிருப்தியை, கோபத்தை, வருத்தத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

 

‘காங்கிரசை புறக்கணிக்க வேண்டும்’ என்று பேசியத் தலைவர்கள், தேர்தல் நேரத்தில் மீண்டும் காங்கிரசுடான கூட்டணிக்கு தங்களை தயார் செய்து கொள்வதை குறிப்பிட்டு,

“நான் கைது செய்யப்பட்டதை கண்டித்து அவர்கள் பேசாததில் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. ஆனால், அவர்கள் மீண்டும் காங்கிரஸ் கூட்டணிக்குள் சேர முயற்சிப்பது, மிகுந்த வருத்தமளிக்கிறது” என்றார்.


 

“அவர்கள் தேர்தல் கூட்டணிக்காகத்தான், உங்கள் கைதை கண்டிக்கவில்லை. உங்கள் கைதை கண்டித்து அறிக்கை தந்தால், தமிழக முதல்வரின் வெறுப்பை சம்பாதிக்க நேரிடும். என்பதால்தான் அதை செய்யவில்லை” என்று இரண்டுக்கும் உள்ள தொடர்பை நான் சொன்னேன்.


 

“கருத்து சுதந்திரத்திற்கு எதிரான உங்கள் கைது, தமிழகத்தில் பெரிய எழுச்சியை உண்டாக்கியிருக்க வேண்டும், ஆனால், அது திட்டமிட்டு சில தோழமை சக்திகளாலேயே முடக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதில் நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் செல்வாக்கு பெற்றுவிடுவீர்களோ என்ற எண்ணத்தில். அதனால்தான் திமுக கூட்டணிக்கு வெளியில் இருக்கிற, திமுகவை கடுமையாக விமர்சிக்கிற தீவிர விடுதலைப் புலி ஆதரவாளர்கள் கூட உங்கள் கைதை கண்டிக்கவில்லை” என்றும் சொன்னேன்.


 

“இவர்கள் என்னை ஆதரிப்பார்கள் என்பதற்காக நான் பேசவில்லை. என் இனம் அழியும் போது அதை பார்த்துக் கொண்டு என்னால் சும்மா இருக்க முடியாது. யார் என்னை இருட்டடிப்பு செய்தாலும் அதைப் பற்றி எனக்கு கவலையில்லை.” என்றார் சீமான்.


அவர் குரலில் அழுத்தமான உறுதி தெரிந்தது.


‘சீமானை பார்க்க சிறைக்குப் போகிறேன்’ என்று நேற்றைக்கு முதல் நாள் தொலைபேசியில் மக்கள் கலை இலக்கிய கழக பொதுச் செயலாளர் தோழர் மருதையனிடம் சொன்னேன். அதற்கு அவர், “தேசிய பாதுகாப்பு சட்டத்தில் இருந்து சீமானை விரைவில் சட்டரீதியாக விடுவிக்க வேண்டும். அதற்காக சுப்ரீம் கோர்ட வரை சென்று உடனடியாக அதை செய்யவேண்டும். அதை மற்றவர்கள் செய்தால் சரி. இல்லையென்றால் மக்கள் கலை இலக்கிய கழகம் அதை செய்வதற்கு தயாராக உள்ளது.” என்று சொன்னார். அதையும் சீமானோடு பகிர்ந்து கொண்டேன்.


ஆம் தோழர்களே, கருத்து சுதந்திரத்திற்கு எதிரான இந்த கைதை கண்டித்து, இந்தச் சட்டத்தைக் கண்டித்து ஒரு வலுவான கூட்டமைப்பை, கருத்து வேறுபாடுகளை தள்ளி, பல இயக்கங்களை ஒன்றிணைத்து உருவாக்க வேண்டும். இது சீமானுக்காக மட்டும் செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் அல்ல. ஏனென்றால், சீமான் கைது முடிவல்ல, துவக்கம். அடுத்து அந்த வரிசையில் தோழர் கொளத்தூர் மணி போகலாம். இன்னும் அந்தப் பட்டியலில் பல புது பெயர்கள் சேரலாம்.


 

ஆகவே, தோழர்களே கருத்துரிமைக்கான இந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்து தீவிரமாக பிரச்சாரம் செய்வதும், போராடுவதும் நமது கடமை.

 

ஒன்றிணைவோம். போராடுவோம். வெல்வோம்.

கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரர்கள் மீது தாக்குதல் – யார் காரணம்?

cricket-ball1

ஆட்டக்காரர்களை வீரர்கள் என்பது கேவலமானது என்பதால், ஆட்டக்காரர்களை ஆட்டக்காரர்கள் என்றே குறிப்பிட்டு இருக்கிறேன்.

 

பாகிஸ்தானில் இலங்கை கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரர்கள் மீது தீவிரவாதிகள் துப்பாக்கி சூடு நடத்தியிருக்கிறார்கள். இதில் 8 ஆட்டக்காரர்கள் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக செய்திகள் தெரிவிக்கினறன.

 திட்டமிட்டு இலங்கை ஆட்டக்காரர்கள் மீது மட்டும் தாக்குதல் நடந்திருப்பதால், இந்த பழியை பாகிஸ்தான் மீது போட்டு, ‘பாகிஸ்தானில் சர்வேதச இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பாகிஸ்தான் அடைக்கலம் கொடுத்துவருவது, இதன் மூலம் நிரூபணம் ஆகியிருக்கிறது.’ என்று அறிவித்து பாகிஸ்தானில் தீவிரமாக மூக்கை நுழைக்க அமெரிக்க முயற்சிக்கலாம்.

 மும்பை குண்டு வெடிப்பில், பாகிஸ்தானை `கார்னர்` செய்த அமெரிக்க, இந்த முறை இந்தத் தாக்குதலை வைத்து மிகத் தீவிரவமாக பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக இயங்க அதிக வாய்ப்பிருக்கிறது.

 ஆக, இந்த தாக்குதலை தீவிரவாதிகள் பெயரில், அமெரிக்க தீவிரவாதமே செய்திருக்க அதிக வாய்பிருக்கிறது. பாகிஸ்தானின் உள்நாட்டு பிரச்சினையான இந்த விவகாரத்தில்,  இன்னும் சில மணிநேரங்களில் அமெரிக்க மூக்கை நுழைத்து கருத்து சொல்வதின் மூலம் அது நிரூபிக்கப்படலாம்.

 இலங்கையில் தமிழர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்துவதற்கு காரணமாக இருக்கிற இந்திய அரசு, பாகிஸ்தானில் நடந்த சம்பவத்தை கொஞ்சமும் கூச்சமில்லாமல் வன்மையாக கண்டிப்பதின் மூலம், அமெரிக்காவிற்கு பாகிஸ்தானை காட்டிக்கொடுக்கலாம்.

 காட்டிக் கொடுப்பதற்கு என்ன தகுதி வேண்டும்?

ஞானம் இருந்தால் போதும்.

இந்தியாதான் ஞான பூமியாயிற்றே?

இங்கே ‘ஞாநி’ களுக்கா பஞ்சம்?